حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْمَهْرِيُّ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ حَدِيثِ، عَائِشَةَ وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً، مِنَ الْحَدِيثِ قَالَتْ وَلَشَأْنِي فِي نَفْسِي كَانَ أَحْقَرَ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ اللَّهُ فِيَّ بِأَمْرٍ يُتْلَى .
Ibn Shihob aytdi: menga Urva ibn Zubayr, Said ibn al-Musayyab, Alqama ibn Vaqqos va Ubaydulloh ibn Abdulloh Oisha (roziyallohu anho)ning hadisidan xabar berdilar, har biri menga hadisning bir qismini rivoyat qildi. (Oisha — roziyallohu anho) dedi: oʻzimning nazdimda ahvolim Alloh men haqimda oʻqiladigan bir amr (oyat) bilan soʻzlashidan koʻra haqirroq (kichikroq) edi.Ибн Шиҳоб айтди: менга Урва ибн Зубайр, Саид ибн ал-Мусайяб, Алқама ибн Ваққос ва Убайдуллоҳ ибн Абдуллоҳ Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг ҳадисидан хабар бердилар, ҳар бири менга ҳадиснинг бир қисмини ривоят қилди. (Оиша — розияллоҳу анҳо) деди: ўзимнинг наздимда аҳволим Аллоҳ мен ҳақимда ўқиладиган бир амр (оят) билан сўзлашидан кўра ҳақирроқ (кичикроқ) эди.