حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو مَوْدُودٍ، عَمَّنْ سَمِعَ أَبَانَ بْنَ عُثْمَانَ، يَقُولُ سَمِعْتُ عُثْمَانَ، - يَعْنِي ابْنَ عَفَّانَ - يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ قَالَ بِسْمِ اللَّهِ الَّذِي لاَ يَضُرُّ مَعَ اسْمِهِ شَىْءٌ فِي الأَرْضِ وَلاَ فِي السَّمَاءِ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ لَمْ تُصِبْهُ فَجْأَةُ بَلاَءٍ حَتَّى يُصْبِحَ وَمَنْ قَالَهَا حِينَ يُصْبِحُ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ لَمْ تُصِبْهُ فَجْأَةُ بَلاَءٍ حَتَّى يُمْسِيَ " . قَالَ فَأَصَابَ أَبَانَ بْنَ عُثْمَانَ الْفَالِجُ فَجَعَلَ الرَّجُلُ الَّذِي سَمِعَ مِنْهُ الْحَدِيثَ يَنْظُرُ إِلَيْهِ فَقَالَ لَهُ مَا لَكَ تَنْظُرُ إِلَىَّ فَوَاللَّهِ مَا كَذَبْتُ عَلَى عُثْمَانَ وَلاَ كَذَبَ عُثْمَانُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَلَكِنَّ الْيَوْمَ الَّذِي أَصَابَنِي فِيهِ مَا أَصَابَنِي غَضِبْتُ فَنَسِيتُ أَنْ أَقُولَهَا .
Abdulloh ibn Maslama bizga aytib berib, bizga Abu Mavdud aytib berib, u Abon ibn Usmondan eshitgan bir kishidan rivoyat qildi. U aytar edi: Men Usmon — yaʼni Ibn Affon (roziyallohu anhu)dan — eshitdim, u aytar edi: Men Rasululloh ﷺdan eshitdim, u zot: «Kim uch marta: ‹Bismillahil-lazi lo yazurru maʼasmihi shayʼun fil-arzi va lo fis-samai va huvas-samiʼul-aliym (Otini zikr qilgan kishiga yerda ham, osmonda ham hech narsa zarar yetkaza olmaydigan Alloh nomi bilan boshlayman, U eshituvchi, biluvchidir)›, desa, tonggacha unga toʻsatdan kelgan biror balo yetmaydi. Kim buni tongda uch marta aytsa, kechgacha unga toʻsatdan kelgan biror balo yetmaydi», dedilar. (Ravoiy) dedi: Soʻng Abon ibn Usmonni shol (falaj) kasalligi tutdi. Bu hadisni undan eshitgan kishi unga tikilib qaray boshladi. Shunda u kishiga: «Senga nima boʻldi, menga tikilib qaraysan? Allohga qasamki, men Usmonga nisbatan yolgʻon gapirmadim, Usmon ham Nabiy ﷺga nisbatan yolgʻon gapirmagan. Lekin boshimga shu kun tushgan kunda men jahllanib qolib, uni aytishni unutibman», dedi.Абдуллоҳ ибн Маслама бизга айтиб бериб, бизга Абу Мавдуд айтиб бериб, у Абон ибн Усмондан эшитган бир кишидан ривоят қилди. У айтар эди: Мен Усмон — яъни Ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан — эшитдим, у айтар эди: Мен Расулуллоҳ ﷺдан эшитдим, у зот: «Ким уч марта: ‹Бисмиллаҳил-лази ло язурру маъасмиҳи шайъун фил-арзи ва ло фис-самаи ва ҳувас-самиъул-алийм (Отини зикр қилган кишига ерда ҳам, осмонда ҳам ҳеч нарса зарар етказа олмайдиган Аллоҳ номи билан бошлайман, У эшитувчи, билувчидир)›, деса, тонггача унга тўсатдан келган бирор бало етмайди. Ким буни тонгда уч марта айтса, кечгача унга тўсатдан келган бирор бало етмайди», дедилар. (Равоий) деди: Сўнг Абон ибн Усмонни шол (фалаж) касаллиги тутди. Бу ҳадисни ундан эшитган киши унга тикилиб қарай бошлади. Шунда у кишига: «Сенга нима бўлди, менга тикилиб қарайсан? Аллоҳга қасамки, мен Усмонга нисбатан ёлғон гапирмадим, Усмон ҳам Набий ﷺга нисбатан ёлғон гапирмаган. Лекин бошимга шу кун тушган кунда мен жаҳлланиб қолиб, уни айтишни унутибман», деди.