حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ بَنِي أَسَدٍ أَنَّهُ قَالَ نَزَلْتُ أَنَا وَأَهْلِي، بِبَقِيعِ الْغَرْقَدِ فَقَالَ لِي أَهْلِي اذْهَبْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلْهُ لَنَا شَيْئًا نَأْكُلُهُ فَجَعَلُوا يَذْكُرُونَ مِنْ حَاجَتِهِمْ فَذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَوَجَدْتُ عِنْدَهُ رَجُلاً يَسْأَلُهُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ أَجِدُ مَا أُعْطِيكَ " . فَتَوَلَّى الرَّجُلُ عَنْهُ وَهُوَ مُغْضَبٌ وَهُوَ يَقُولُ لَعَمْرِي إِنَّكَ لَتُعْطِي مَنْ شِئْتَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَغْضَبُ عَلَىَّ أَنْ لاَ أَجِدَ مَا أُعْطِيهِ مَنْ سَأَلَ مِنْكُمْ وَلَهُ أُوقِيَّةٌ أَوْ عَدْلُهَا فَقَدْ سَأَلَ إِلْحَافًا " . قَالَ الأَسَدِيُّ فَقُلْتُ لَلَقِحَةٌ لَنَا خَيْرٌ مِنْ أُوقِيَّةٍ وَالأُوقِيَّةُ أَرْبَعُونَ دِرْهَمًا . قَالَ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَسْأَلْهُ فَقَدِمَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ ذَلِكَ شَعِيرٌ أَوْ زَبِيبٌ فَقَسَمَ لَنَا مِنْهُ - أَوْ كَمَا قَالَ - حَتَّى أَغْنَانَا اللَّهُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَكَذَا رَوَاهُ الثَّوْرِيُّ كَمَا قَالَ مَالِكٌ .
Atoʼ ibn Yasor (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Bani Asad qabilasidan boʻlgan bir kishi aytdi: Men ahlim bilan Baqiul-Gʻarqadga tushdim. Ahlim menga: «Rasululloh ﷺ huzurlariga borib, biz yeydigan biror narsani soʻragin», dedi va ular ehtiyojlarini tilga ola boshladilar. Shunda men Rasululloh ﷺ huzurlariga bordim. Qarasam, u zotning oldilarida bir kishi (u zotdan biror narsa) soʻrayotgan, Rasululloh ﷺ esa unga: «Senga beradigan narsani topa olmayapman», deb turardilar. Hoki kishi gʻazablangan holda u zotning oldidan oʻgirilib ketdi va: «Umrim bilan qasamki, sen xohlaganingga berasan», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Bu kishi unga beradigan narsani topmaganim uchun menga gʻazablanmoqda. Sizlardan kimning bir oʻqiyya yoki uning bahosicha (mol)i boʻla turib soʻrasa, hadeb (oʻjarlik bilan) soʻragan boʻladi», dedilar. Asadiy aytdi: Men: «Bizning bir sogʻin tuyamiz bir oʻqiyyadan yaxshiroq-ku», dedim. Oʻqiyya esa qirq dirham edi. (Asadiy) aytdi: Shunday qilib men u zotdan soʻramay qaytib ketdim. Soʻng Rasululloh ﷺ huzurlariga bundan keyin arpa yoki mayiz keldi, u zot bizga undan ulush ajratib berdilar — yoki shunga oʻxshash aytdi — toki Alloh bizni boy qilguncha. Abu Dovud aytdi: Buni Savriy ham Molik aytganidek rivoyat qilgan.Атў ибн Ясор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Бани Асад қабиласидан бўлган бир киши айтди: Мен аҳлим билан Бақиул-Ғарқадга тушдим. Аҳлим менга: «Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига бориб, биз ейдиган бирор нарсани сўрагин», деди ва улар эҳтиёжларини тилга ола бошладилар. Шунда мен Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига бордим. Қарасам, у зотнинг олдиларида бир киши (у зотдан бирор нарса) сўраётган, Расулуллоҳ ﷺ эса унга: «Сенга берадиган нарсани топа олмаяпман», деб турардилар. Ҳоки киши ғазабланган ҳолда у зотнинг олдидан ўгирилиб кетди ва: «Умрим билан қасамки, сен хоҳлаганингга берасан», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Бу киши унга берадиган нарсани топмаганим учун менга ғазабланмоқда. Сизлардан кимнинг бир ўқийя ёки унинг баҳосича (мол)и бўла туриб сўраса, ҳадеб (ўжарлик билан) сўраган бўлади», дедилар. Асадий айтди: Мен: «Бизнинг бир соғин туямиз бир ўқийядан яхшироқ-ку», дедим. Ўқийя эса қирқ дирҳам эди. (Асадий) айтди: Шундай қилиб мен у зотдан сўрамай қайтиб кетдим. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига бундан кейин арпа ёки майиз келди, у зот бизга ундан улуш ажратиб бердилар — ёки шунга ўхшаш айтди — токи Аллоҳ бизни бой қилгунча. Абу Довуд айтди: Буни Саврий ҳам Молик айтганидек ривоят қилган.