حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلِ، قَالَ: حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ جَمِيعٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ: لَمْ يَكُنْ أَصْحَابُ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم مُتَحَزِّقِينَ، وَلاَ مُتَمَاوِتِينَ، وَكَانُوا يَتَنَاشَدُونَ الشِّعْرَ فِي مَجَالِسِهِمْ، وَيَذْكُرُونَ أَمْرَ جَاهِلِيَّتِهِمْ، فَإِذَا أُرِيدَ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَلَى شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ اللهِ، دَارَتْ حَمَالِيقُ عَيْنَيْهِ كَأَنَّهُ مَجْنُونٌ.
Abu Salama ibn Abdurrahmon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺning sahobalari na (haddan ziyod) qattiqqoʻl, na oʻzini oʻlgudek zaif-taqvodor qilib koʻrsatadigan kishilar edilar. Ular oʻz majlislarida bir-birlariga sheʼr oʻqib berardilar va johiliyat davridagi ishlarini eslashardi. Ammo ulardan biridan Allohning (dini) ishida biror narsa talab qilinsa, koʻzlarining oq-qorasi telbanikidek aylanardi.