حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، قَالَ: حَدَّثَنَا يُونُسُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرَةَ، عَنْ أَشَجِّ عَبْدِ الْقَيْسِ قَالَ: قَالَ لِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم: إِنَّ فِيكَ لَخُلُقَيْنِ يُحِبُّهُمَا اللَّهُ، قُلْتُ: وَمَا هُمَا يَا رَسُولَ اللهِ؟ قَالَ: الْحِلْمُ وَالْحَيَاءُ، قُلْتُ: قَدِيمًا كَانَ أَوْ حَدِيثًا؟ قَالَ: قَدِيمًا، قُلْتُ: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَبَلَنِي عَلَى خُلُقَيْنِ أَحَبَّهُمَا اللَّهُ.
Abu Bakra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ hayotlik paytlarida quyosh tutildi va u zot kiyimlarini sudragan holda — masjidga yetib kelguncha — chiqdilar. Odamlar u zotning atrofiga yigʻildi va u zot ularga imomlik qilib, ikki rakat (namoz) oʻqidilar. Quyosh (tutilishi) ochilgach, u zot: «Quyosh va oy — Allohning belgilaridan ikki belgi; ular biror kishining oʻlishi sababli tutilmaydi; bas, tutilish roʻy bersa, tutilish ochilguncha namoz oʻqinglar va Allohga duo qilinglar», — dedilar. Oʻsha kuni Paygʻambar ﷺ ning Ibrohim ismli oʻgʻli vafot etgan edi va odamlar bu haqda (tutilish uning oʻlishi sababli boʻldi, deb) gaplashayotgan edi.