حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ قَالَ ثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ سَعْدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ قَالَ حَدَّثَتْنِي خَالَتِي فَاطِمَةُ بِنْتُ أَبِي حُبَيْشٍ قَالَتْأَتَيْتُ عَائِشَةَ فَقُلْتُ لَهَا يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ قَدْ خَشِيتُ أَنْ لَا يَكُونَ لِي حَظٌّ فِي الْإِسْلَامِ وَأَنْ أَكُونَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ أَمْكُثُ مَا شَاءَ اللَّهُ مِنْ يَوْمِ أُسْتَحَاضُ فَلَا أُصَلِّي لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ صَلَاةً قَالَتْ اجْلِسِي حَتَّى يَجِيءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا جَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذِهِ فَاطِمَةُ بِنْتُ أَبِي حُبَيْشٍ تَخْشَى أَنْ لَا يَكُونَ لَهَا حَظٌّ فِي الْإِسْلَامِ وَأَنْ تَكُونَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ تَمْكُثُ مَا شَاءَ اللَّهُ مِنْ يَوْمِ تُسْتَحَاضُ فَلَا تُصَلِّي لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ صَلَاةً فَقَالَ مُرِي فَاطِمَةَ بِنْتَ أَبِي حُبَيْشٍ فَلْتُمْسِكْ كُلَّ شَهْرٍ عَدَدَ أَيَّامِ أَقْرَائِهَا ثُمَّ تَغْتَسِلُ وَتَحْتَشِي وَتَسْتَثْفِرُ وَتَنَظَّفُ ثُمَّ تَطَهَّرُ عِنْدَ كُلِّ صَلَاةٍ وَتُصَلِّي فَإِنَّمَا ذَلِكَ رَكْضَةٌ مِنْ الشَّيْطَانِ أَوْ عِرْقٌ انْقَطَعَ أَوْ دَاءٌ عَرَضَ لَهَا
Abdulloh ibn Abu Mulayka aytdi: Menga xolam Fotima binti Abu Hubaysh soʻzlab berdi. U aytdi: Men Oishaning oldiga borib: «Ey moʻminlar onasi, Islomda menga nasiba boʻlmasligidan va doʻzax ahlidan boʻlib qolishimdan qoʻrqdim: istihoza koʻrgan kunimdan boshlab Alloh xohlagancha turaman-u, Aziz va Jalil boʻlgan Allohga bir namoz ham oʻqimayman», dedim. U: «Nabiy ﷺ kelgunlaricha oʻtir», dedi. Nabiy ﷺ kelganlarida u: «Ey Allohning Rasuli, mana bu Fotima binti Abu Hubaysh — u Islomda oʻziga nasiba boʻlmasligidan va doʻzax ahlidan boʻlib qolishidan qoʻrqadi: istihoza koʻrgan kunidan boshlab Alloh xohlagancha turadi-yu, Aziz va Jalil boʻlgan Allohga bir namoz ham oʻqimaydi», dedi. Shunda u zot: «Fotima binti Abu Hubayshga aytinglar, har oyda hayzi kunlari sanogʻicha (namozdan) tiyilsin, soʻng gʻusl qilsin, (paxta) tiqsin, bogʻlab olsin va tozalansin, keyin har namoz vaqtida tahorat olib, namoz oʻqisin. Bu shaytonning tepkisi yoki uzilgan tomir yoxud unga yuz bergan bir kasallik, xolos», dedilar.Абдуллоҳ ибн Абу Мулайка айтди: Менга холам Фотима бинти Абу Ҳубайш сўзлаб берди. У айтди: Мен Оишанинг олдига бориб: «Эй мўминлар онаси, Исломда менга насиба бўлмаслигидан ва дўзах аҳлидан бўлиб қолишимдан қўрқдим: истиҳоза кўрган кунимдан бошлаб Аллоҳ хоҳлаганча тураман-у, Азиз ва Жалил бўлган Аллоҳга бир намоз ҳам ўқимайман», дедим. У: «Набий ﷺ келгунларича ўтир», деди. Набий ﷺ келганларида у: «Эй Аллоҳнинг Расули, мана бу Фотима бинти Абу Ҳубайш — у Исломда ўзига насиба бўлмаслигидан ва дўзах аҳлидан бўлиб қолишидан қўрқади: истиҳоза кўрган кунидан бошлаб Аллоҳ хоҳлаганча туради-ю, Азиз ва Жалил бўлган Аллоҳга бир намоз ҳам ўқимайди», деди. Шунда у зот: «Фотима бинти Абу Ҳубайшга айтинглар, ҳар ойда ҳайзи кунлари саноғича (намоздан) тийилсин, сўнг ғусл қилсин, (пахта) тиқсин, боғлаб олсин ва тозалансин, кейин ҳар намоз вақтида таҳорат олиб, намоз ўқисин. Бу шайтоннинг тепкиси ёки узилган томир ёхуд унга юз берган бир касаллик, холос», дедилар.