حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ هِشَامٍ الدَّسْتُوَائِيِّ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ يَعِيشَ بْنِ طِخْفَةَ بْنِ قَيْسٍ الْغِفَارِيِّ قَالَكَانَ أَبِي مِنْ أَصْحَابِ الصُّفَّةِ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِهِمْ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَنْقَلِبُ بِالرَّجُلِ وَالرَّجُلُ بِالرَّجُلَيْنِ حَتَّى بَقِيتُ خَامِسَ خَمْسَةٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ انْطَلِقُوا فَانْطَلَقْنَا مَعَهُ إِلَى بَيْتِ عَائِشَةَ فَقَالَ يَا عَائِشَةُ أَطْعِمِينَا فَجَاءَتْ بِحَشِيشَةٍ فَأَكَلْنَا ثُمَّ جَاءَتْ بِحَيْسَةٍ مِثْلَ الْقَطَاةِ فَأَكَلْنَا ثُمَّ قَالَ يَا عَائِشَةُ اسْقِينَا فَجَاءَتْ بِعُسٍّ فَشَرِبْنَا ثُمَّ جَاءَتْ بِقَدَحٍ صَغِيرٍ فِيهِ لَبَنٌ فَشَرِبْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنْ شِئْتُمْ بِتُّمْ وَإِنْ شِئْتُمْ انْطَلَقْتُمْ إِلَى الْمَسْجِدِ فَقُلْتُ لَا بَلْ نَنْطَلِقُ إِلَى الْمَسْجِدِ قَالَ فَبَيْنَا أَنَا مِنْ السَّحَرِ مُضْطَجِعٌ عَلَى بَطْنِي إِذَا رَجُلٌ يُحَرِّكُنِي بِرِجْلِهِ فَقَالَ إِنَّ هَذِهِ ضِجْعَةٌ يَبْغُضُهَا اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى فَنَظَرْتُ فَإِذَا هُوَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَحَدَّثَنَا هَاشِمٌ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ يَعْنِي شَيْبَانَ حَدَّثَنَا يَحْيَى يَعْنِي ابْنَ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ قَالَ أَخْبَرَنِي يَعِيشُ بْنُ طِخْفَةَ بْنِ قَيْسٍ عَنْ أَبِيهِ وَكَانَ أَبُوهُ مِنْ أَهْلِ الصُّفَّةِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا فُلَانُ انْطَلِقْ بِهَذَا مَعَكَ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ

Yaʼish ibn Tixfa ibn Qays al-Gʻiforiy aytdi: Otam Suffa ahlidan edi. Rasululloh ﷺ ular haqida (mehmon qilishga) buyurdilar. Shunda bir kishi bir kishini, yana bir kishi ikki kishini olib ketaverdi, hatto men beshtaning beshinchisi boʻlib qoldim. Rasululloh ﷺ: «Yuringlar», dedilar. Biz u zot bilan Oishaning uyiga bordik. U zot: «Ey Oisha, bizni taomlantir», dedilar. U bir oz oziq olib keldi, biz yedik. Soʻng u toʻrgʻaydek (oz) hays olib keldi, biz yedik. Soʻng u zot: «Ey Oisha, bizga ichirgil», dedilar. U bir katta qadah olib keldi, biz ichdik. Soʻng u sut solingan kichik bir kosa olib keldi, biz ichdik. Rasululloh ﷺ: «Istasangiz, (shu yerda) tunab qolinglar, istasangiz, masjidga boringlar», dedilar. Men: «Yoʻq, balki masjidga boramiz», dedim. (Otam) aytdi: Sahar paytida men qornimga yotgan edim, birdan bir kishi meni oyogʻi bilan turtdi va: «Bu shunday yotishki, uni Alloh taboraka va taolo yomon koʻradi», dedi. Qarasam — Rasululloh ﷺ ekanlar. Boshqa rivoyatda Rasululloh ﷺ: «Ey falonchi, mana buni oʻzing bilan olib ket», dedilar — soʻng shu maʼnoni zikr qildi.Яъиш ибн Тихфа ибн Қайс ал-Ғифорий айтди: Отам Суффа аҳлидан эди. Расулуллоҳ ﷺ улар ҳақида (меҳмон қилишга) буюрдилар. Шунда бир киши бир кишини, яна бир киши икки кишини олиб кетаверди, ҳатто мен бештанинг бешинчиси бўлиб қолдим. Расулуллоҳ ﷺ: «Юринглар», дедилар. Биз у зот билан Оишанинг уйига бордик. У зот: «Эй Оиша, бизни таомлантир», дедилар. У бир оз озиқ олиб келди, биз едик. Сўнг у тўрғайдек (оз) ҳайс олиб келди, биз едик. Сўнг у зот: «Эй Оиша, бизга ичиргил», дедилар. У бир катта қадаҳ олиб келди, биз ичдик. Сўнг у сут солинган кичик бир коса олиб келди, биз ичдик. Расулуллоҳ ﷺ: «Истасангиз, (шу ерда) тунаб қолинглар, истасангиз, масжидга боринглар», дедилар. Мен: «Йўқ, балки масжидга борамиз», дедим. (Отам) айтди: Саҳар пайтида мен қорнимга ётган эдим, бирдан бир киши мени оёғи билан туртди ва: «Бу шундай ётишки, уни Аллоҳ таборака ва таоло ёмон кўради», деди. Қарасам — Расулуллоҳ ﷺ эканлар. Бошқа ривоятда Расулуллоҳ ﷺ: «Эй фалончи, мана буни ўзинг билан олиб кет», дедилар — сўнг шу маънони зикр қилди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَلْحَلَةَ عَنْ نُعَيْمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ ابْنِ طِخْفَةَ الْغِفَارِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِيأَنَّهُ ضَافَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَ نَفَرٍ قَالَ فَبِتْنَا عِنْدَهُ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ اللَّيْلِ يَطَّلِعُ فَرَآهُ مُنْبَطِحًا عَلَى وَجْهِهِ فَرَكَضَهُ بِرِجْلِهِ فَأَيْقَظَهُ فَقَالَ هَذِهِ ضِجْعَةُ أَهْلِ النَّارِ

Ibn Tixfa al-Gʻiforiy aytdi: Otam menga xabar berdiki, u bir necha kishi bilan Rasululloh ﷺ ning mehmonlari boʻlgan. (Otam) aytdi: Biz u zotning huzurlarida tunadik. Kechasi Rasululloh ﷺ (bizni) koʻzdan kechirish uchun chiqdilar va uni yuzi bilan yerga yopishib yotgan holda koʻrdilar-da, oyoqlari bilan turtib uygʻotdilar va: «Bu doʻzax ahlining yotishidir», dedilar.Ибн Тихфа ал-Ғифорий айтди: Отам менга хабар бердики, у бир неча киши билан Расулуллоҳ ﷺ нинг меҳмонлари бўлган. (Отам) айтди: Биз у зотнинг ҳузурларида тунадик. Кечаси Расулуллоҳ ﷺ (бизни) кўздан кечириш учун чиқдилар ва уни юзи билан ерга ёпишиб ётган ҳолда кўрдилар-да, оёқлари билан туртиб уйғотдилар ва: «Бу дўзах аҳлининг ётишидир», дедилар.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ يَعْنِي ابْنَ عُمَرَ قَالَ أَخْبَرَنِي نَافِعٌ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا لُبَابَةَ يُخْبِرُ ابْنَ عُمَرَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ قَتْلِ الْحَيَّاتِ

Nofeʼ (rahimahulloh) Abu Luboba (roziyallohu anhu)ning Ibn Umarga Rasululloh ﷺ ilonlarni oʻldirishdan qaytarganlarini xabar berayotganini eshitdi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ) Абу Лубоба (розияллоҳу анҳу)нинг Ибн Умарга Расулуллоҳ ﷺ илонларни ўлдиришдан қайтарганларини хабар бераётганини эшитди.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ قَالَ سَمِعْتُ نَافِعًا قَالَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَأْمُرُ بِقَتْلِ الْحَيَّاتِ كُلِّهِنَّ لَا يَدَعُ مِنْهُنَّ شَيْئًا حَتَّى حَدَّثَهُ أَبُو لُبَابَةَ الْبَدْرِيُّ بْنُ عَبْدِ الْمُنْذِرِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ قَتْلِ جِنَّانِ الْبُيُوتِ

Nofeʼ (rahimahulloh) aytdi: Ibn Umar barcha ilonlarni oʻldirishga buyurar, ulardan hech birini qoʻymas edi. Toki Abu Luboba al-Badriy ibn Abdulmunzir unga Rasululloh ﷺ uy ilonlarini oʻldirishdan qaytarganlarini aytib bergunicha (shunday edi).Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Ибн Умар барча илонларни ўлдиришга буюрар, улардан ҳеч бирини қўймас эди. Токи Абу Лубоба ал-Бадрий ибн Абдулмунзир унга Расулуллоҳ ﷺ уй илонларини ўлдиришдан қайтарганларини айтиб бергунича (шундай эди).

حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ أَبِي لُبَابَةَ الْبَدْرِيِّ ابْنِ عَبْدِ الْمُنْذِرِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ سَيِّدُ الْأَيَّامِ يَوْمُ الْجُمُعَةِ وَأَعْظَمُهَا عِنْدَهُ وَأَعْظَمُ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ مِنْ يَوْمِ الْفِطْرِ وَيَوْمِ الْأَضْحَى وَفِيهِ خَمْسُ خِلَالٍ خَلَقَ اللَّهُ فِيهِ آدَمَ وَأَهْبَطَ اللَّهُ فِيهِ آدَمَ إِلَى الْأَرْضِ وَفِيهِ تَوَفَّى اللَّهُ آدَمَ وَفِيهِ سَاعَةٌ لَا يَسْأَلُ الْعَبْدُ فِيهَا شَيْئًا إِلَّا آتَاهُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى إِيَّاهُ مَا لَمْ يَسْأَلْ حَرَامًا وَفِيهِ تَقُومُ السَّاعَةُ مَا مِنْ مَلَكٍ مُقَرَّبٍ وَلَا سَمَاءٍ وَلَا أَرْضٍ وَلَا رِيَاحٍ وَلَا جِبَالٍ وَلَا بَحْرٍ إِلَّا هُنَّ يُشْفِقْنَ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ

Abu Luboba ibn Abdulmunzir al-Badriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kunlarning sarvari — juma kunidir, u (Alloh) huzurida kunlarning eng ulugʻi va Alloh azza va jalla huzurida Ramazon hayiti kunidan ham, Qurbon hayiti kunidan ham ulugʻroqdir. Unda beshta xislat bor: Alloh unda Odamni yaratdi, unda Odamni yerga tushirdi, unda Odamni vafot ettirdi. Unda shunday bir soat borki, banda unda Allohdan biror narsa soʻrasa, harom narsa soʻramagan boʻlsa, Alloh taboraka va taolo albatta unga oʻshani beradi. Yana unda qiyomat qoyim boʻladi. Hech bir muqarrab farishta ham, osmon ham, yer ham, shamollar ham, togʻlar ham, dengiz ham juma kunidan qoʻrqmagani yoʻqdir», dedilar.Абу Лубоба ибн Абдулмунзир ал-Бадрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Кунларнинг сарвари — жума кунидир, у (Аллоҳ) ҳузурида кунларнинг энг улуғи ва Аллоҳ азза ва жалла ҳузурида Рамазон ҳайити кунидан ҳам, Қурбон ҳайити кунидан ҳам улуғроқдир. Унда бешта хислат бор: Аллоҳ унда Одамни яратди, унда Одамни ерга туширди, унда Одамни вафот эттирди. Унда шундай бир соат борки, банда унда Аллоҳдан бирор нарса сўраса, ҳаром нарса сўрамаган бўлса, Аллоҳ таборака ва таоло албатта унга ўшани беради. Яна унда қиёмат қойим бўлади. Ҳеч бир муқарраб фаришта ҳам, осмон ҳам, ер ҳам, шамоллар ҳам, тоғлар ҳам, денгиз ҳам жума кунидан қўрқмагани йўқдир», дедилар.