حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عُمَرَ أَبُو الْمُنْذِرِ قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي عَلِيٍّ الزَّرَّادِ قَالَ حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ تَمَّامِ بْنِ عَبَّاسٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَأَتَوْا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوْ أُتِيَ فَقَالَ مَا لِي أَرَاكُمْ تَأْتُونِي قُلْحًا اسْتَاكُوا لَوْلَا أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي لَفَرَضْتُ عَلَيْهِمْ السِّوَاكَ كَمَا فَرَضْتُ عَلَيْهِمْ الْوُضُوءَ

Tammom ibn Abbos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ular Nabiy ﷺning huzurlariga keldilar — yoki u zotning huzurlariga kelindi. Shunda u zot: «Nega men sizlarni tishlaringiz sargʻaygan holda huzurimga kelayotganingizni koʻryapman? Misvok qilinglar! Agar ummatimga mashaqqat boʻlishidan qoʻrqmaganimda, ularga tahoratni farz qilganimdek, misvokni ham farz qilgan boʻlardim», dedilar.Таммом ибн Аббос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Улар Набий ﷺнинг ҳузурларига келдилар — ёки у зотнинг ҳузурларига келинди. Шунда у зот: «Нега мен сизларни тишларингиз сарғайган ҳолда ҳузуримга келаётганингизни кўряпман? Мисвок қилинглар! Агар умматимга машаққат бўлишидан қўрқмаганимда, уларга таҳоратни фарз қилганимдек, мисвокни ҳам фарз қилган бўлардим», дедилар.

حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَارِثِ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصُفُّ عَبْدَ اللَّهِ وَعُبَيْدَ اللَّهِ وَكَثِيرًا مِنْ بَنِي الْعَبَّاسِ ثُمَّ يَقُولُ مَنْ سَبَقَ إِلَيَّ فَلَهُ كَذَا وَكَذَا قَالَ فَيَسْتَبِقُونَ إِلَيْهِ فَيَقَعُونَ عَلَى ظَهْرِهِ وَصَدْرِهِ فَيُقَبِّلُهُمْ وَيَلْزَمُهُمْ

Abdulloh ibn Horis aytdi: Rasululloh ﷺ Abdulloh, Ubaydulloh va Abbosning bolalaridan koʻpini bir saf qilib tizib qoʻyar, soʻng: «Kim men tomon birinchi boʻlib yetib kelsa, unga ana shuncha va ana shuncha (mukofot) bor», der edilar. Ular u zot tomon poyga qilib yugurishar, u zotning yelkalari va koʻkraklariga yopishishar edi. U zot esa ularni oʻpib, bagʻirlariga bosar edilar.Абдуллоҳ ибн Ҳорис айтди: Расулуллоҳ ﷺ Абдуллоҳ, Убайдуллоҳ ва Аббоснинг болаларидан кўпини бир саф қилиб тизиб қўяр, сўнг: «Ким мен томон биринчи бўлиб етиб келса, унга ана шунча ва ана шунча (мукофот) бор», дер эдилар. Улар у зот томон пойга қилиб югуришар, у зотнинг елкалари ва кўкракларига ёпишишар эди. У зот эса уларни ўпиб, бағирларига босар эдилар.