Rabiʼa ibn Abbod ad-Diyliy (roziyallohu anhu) aytdi: «Ukozda Abu Lahabni Rasululloh ﷺning ortlaridan ergashib: ‹Ey odamlar, albatta bu (kishi) adashgan, u sizlarni ota-bobolaringizning ilohlaridan adashtirmasin!› deyayotganini koʻrdim. Rasululloh ﷺ esa undan qochar, u u zotning izlaridan borar, biz — bolalar — esa uning ortidan ergashar edik. Uni koʻz oldimga keltiraman: gʻilay, ikkita kokili bor, odamlarning eng oq tanlisi va eng koʻrkami edi».Рабиъа ибн Аббод ад-Дийлий (розияллоҳу анҳу) айтди: «Укозда Абу Лаҳабни Расулуллоҳ ﷺнинг ортларидан эргашиб: ‹Эй одамлар, албатта бу (киши) адашган, у сизларни ота-боболарингизнинг илоҳларидан адаштирмасин!› деяётганини кўрдим. Расулуллоҳ ﷺ эса ундан қочар, у у зотнинг изларидан борар, биз — болалар — эса унинг ортидан эргашар эдик. Уни кўз олдимга келтираман: ғилай, иккита кокили бор, одамларнинг энг оқ танлиси ва энг кўрками эди».