حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍجِئْتُ أَنَا وَالْفَضْلُ وَنَحْنُ عَلَى أَتَانٍ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي بِالنَّاسِ بِعَرَفَةَ فَمَرَرْنَا عَلَى بَعْضِ الصَّفِّ فَنَزَلْنَا عَنْهَا وَتَرَكْنَاهَا تَرْتَعُ وَدَخَلْنَا فِي الصَّفِّ فَلَمْ يَقُلْ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Men va Fazl bir modaeshak ustida keldik, Rasululloh ﷺ esa Arafotda odamlarga namoz oʻqib berayotgan edilar. Biz safning baʼzi qismi yonidan oʻtdik, soʻng undan tushdik va uni oʻtlagani qoʻyib yuborib, safga kirdik. Rasululloh ﷺ menga hech narsa demadilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Мен ва Фазл бир модаэшак устида келдик, Расулуллоҳ ﷺ эса Арафотда одамларга намоз ўқиб бераётган эдилар. Биз сафнинг баъзи қисми ёнидан ўтдик, сўнг ундан тушдик ва уни ўтлагани қўйиб юбориб, сафга кирдик. Расулуллоҳ ﷺ менга ҳеч нарса демадилар.