حَدَّثَنَا عَفَّانُ أَخْبَرَنَا حَمَّادٌ عَنْ عَمَّارِ بْنِ أَبِي عَمَّارٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَخْطُبُ إِلَى جِذْعٍ قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَ الْمِنْبَرَ فَلَمَّا اتَّخَذَ الْمِنْبَرَ وَتَحَوَّلَ إِلَيْهِ حَنَّ عَلَيْهِ فَأَتَاهُ فَاحْتَضَنَهُ فَسَكَنَ قَالَ وَلَوْ لَمْ أَحْتَضِنْهُ لَحَنَّ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِحَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَهُ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ minbar tutishlaridan oldin bir xurmo tanasiga (suyanib) xutba qilar edilar. Minbar tutgach, unga oʻtdilar va (tana) nola qildi. U zot uning oldiga borib, uni bagʻirlariga bosdilar, shunda u tinchidi. U zot: «Agar men uni bagʻrimga bosmaganimda, u qiyomat kunigacha nola qilar edi», dedilar. Boshqa sanad bilan Anasdan, u Nabiy ﷺdan xuddi shunday rivoyat qilingan.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ минбар тутишларидан олдин бир хурмо танасига (суяниб) хутба қилар эдилар. Минбар тутгач, унга ўтдилар ва (тана) нола қилди. У зот унинг олдига бориб, уни бағирларига босдилар, шунда у тинчиди. У зот: «Агар мен уни бағримга босмаганимда, у қиёмат кунигача нола қилар эди», дедилар. Бошқа санад билан Анасдан, у Набий ﷺдан худди шундай ривоят қилинган.