حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ أَخْبَرَنَا إِسْرَائِيلُ عَنِ سِمَاكٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَلَمَّا حُرِّمَتْ الْخَمْرُ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَصْحَابُنَا الَّذِينَ مَاتُوا وَهُمْ يَشْرَبُونَهَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوا}
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Xamr harom qilinganida, (sahobalar): «Yo Rasululloh, xamr ichib turgan holda vafot etgan doʻstlarimiz-chi?» dedilar. Shunda Alloh azza va jalla: {Imon keltirib, yaxshi amallar qilganlar uchun (avval) yegan narsalarida gunoh yoʻqdir} (oyatini) nozil qildi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Хамр ҳаром қилинганида, (саҳобалар): «Ё Расулуллоҳ, хамр ичиб турган ҳолда вафот этган дўстларимиз-чи?» дедилар. Шунда Аллоҳ азза ва жалла: {Имон келтириб, яхши амаллар қилганлар учун (аввал) еган нарсаларида гуноҳ йўқдир} (оятини) нозил қилди.