حَدَّثَنَا شَاذَانُ أَخْبَرَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَلَمَّا حُرِّمَتْ الْخَمْرُ قَالَ أُنَاسٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَصْحَابُنَا الَّذِينَ مَاتُوا وَهُمْ يَشْرَبُونَهَا فَأُنْزِلَتْ {لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوا} قَالَ وَلَمَّا حُوِّلَتْ الْقِبْلَةُ قَالَ أُنَاسٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَصْحَابُنَا الَّذِينَ مَاتُوا وَهُمْ يُصَلُّونَ إِلَى بَيْتِ الْمَقْدِسِ فَأُنْزِلَتْ {وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ}
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Xamr harom qilinganida, baʼzi odamlar: «Yo Rasululloh, uni ichib turgan holda vafot etgan sheriklarimiz-chi?» dedilar. Shunda {Iymon keltirib, solih amallar qilganlarga (ilgari) tanovul qilgan narsalarida gunoh yoʻqdir} (oyati) nozil boʻldi. Qibla oʻzgartirilganida esa baʼzi odamlar: «Yo Rasululloh, Baytul-Maqdisga qarab namoz oʻqib turib vafot etgan sheriklarimiz-chi?» dedilar. Shunda {Alloh iymoningizni zoye qiladigan emas} (oyati) nozil boʻldi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Хамр ҳаром қилинганида, баъзи одамлар: «Ё Расулуллоҳ, уни ичиб турган ҳолда вафот этган шерикларимиз-чи?» дедилар. Шунда {Иймон келтириб, солиҳ амаллар қилганларга (илгари) тановул қилган нарсаларида гуноҳ йўқдир} (ояти) нозил бўлди. Қибла ўзгартирилганида эса баъзи одамлар: «Ё Расулуллоҳ, Байтул-Мақдисга қараб намоз ўқиб туриб вафот этган шерикларимиз-чи?» дедилар. Шунда {Аллоҳ иймонингизни зое қиладиган эмас} (ояти) нозил бўлди.