حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَلَمَّا نَزَلَ تَحْرِيمُ الْخَمْرِ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ بِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ مَاتُوا وَهُمْ يَشْرَبُونَهَا فَنَزَلَتْ {لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوا} إِلَى آخِرِ الْآيَةِ
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Xamrning harom qilinishi nozil boʻlganida, ular: «Yo Rasululloh, xamr ichib turgan holda vafot etgan birodarlarimiz nima boʻladi?» dedilar. Shunda: {Imon keltirib, yaxshi amallar qilganlarga yegan narsalarida gunoh yoʻqdir} — oyat oxirigacha — nozil boʻldi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Хамрнинг ҳаром қилиниши нозил бўлганида, улар: «Ё Расулуллоҳ, хамр ичиб турган ҳолда вафот этган биродарларимиз нима бўлади?» дедилар. Шунда: {Имон келтириб, яхши амаллар қилганларга еган нарсаларида гуноҳ йўқдир} — оят охиригача — нозил бўлди.