حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَخْبَرَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ عَنْ شُعْبَةَ مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍكَانَ إِذَا اغْتَسَلَ مِنْ الْجَنَابَةِ أَفْرَغَ بِيَدِهِ الْيُمْنَى عَلَى الْيُسْرَى فَغَسَلَهَا سَبْعًا قَبْلَ أَنْ يُدْخِلَهَا فِي الْإِنَاءِ فَنَسِيَ مَرَّةً كَمْ أَفْرَغَ عَلَى يَدِهِ فَسَأَلَنِي كَمْ أَفْرَغْتُ فَقُلْتُ لَا أَدْرِي فَقَالَ لَا أُمَّ لَكَ وَلِمَ لَا تَدْرِي ثُمَّ تَوَضَّأَ وُضُوءَهُ لِلصَّلَاةِ ثُمَّ يُفِيضُ الْمَاءَ عَلَى رَأْسِهِ وَجَسَدِهِ قَالَ هَكَذَا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَطَهَّرُ يَعْنِي يَغْتَسِلُ
Shuʼba (Ibn Abbosning mavlosi) aytadiki, Ibn Abbos janobatdan gʻusl qilganida, qoʻlini idishga solishdan avval oʻng qoʻli bilan chap qoʻliga (suv) quyib, uni yetti marta yuvar edi. Bir marta qoʻliga necha marta quyganini unutib, mendan: «Necha marta quydim?» deb soʻradi. Men: «Bilmayman», dedim. U: «Onasiz qolgur! Nega bilmaysan?» dedi. Soʻng namoz uchun oladigan tahoratidek tahorat oldi, keyin boshiga va badaniga suv quydi va: «Rasululloh ﷺ mana shunday poklanar — yaʼni gʻusl qilar — edilar», dedi.Шуъба (Ибн Аббоснинг мавлоси) айтадики, Ибн Аббос жанобатдан ғусл қилганида, қўлини идишга солишдан аввал ўнг қўли билан чап қўлига (сув) қуйиб, уни етти марта ювар эди. Бир марта қўлига неча марта қуйганини унутиб, мендан: «Неча марта қуйдим?» деб сўради. Мен: «Билмайман», дедим. У: «Онасиз қолгур! Нега билмайсан?» деди. Сўнг намоз учун оладиган таҳоратидек таҳорат олди, кейин бошига ва баданига сув қуйди ва: «Расулуллоҳ ﷺ мана шундай покланар — яъни ғусл қилар — эдилар», деди.