حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ حَدَّثَنَا عُمَرُ يَعْنِي ابْنَ فَرُّوخَ حَدَّثَنَا حَبِيبٌ يَعْنِي ابْنَ الزُّبَيْرِ عَنْ عِكْرِمَةَ قَالَرَأَيْتُ رَجُلًا دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَقَامَ فَصَلَّى فَكَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ كَبَّرَ وَإِذَا وَضَعَ رَأْسَهُ كَبَّرَ وَإِذَا مَا نَهَضَ مِنْ الرَّكْعَتَيْنِ كَبَّرَ فَأَنْكَرْتُ ذَلِكَ فَأَتَيْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرْتُهُ بِذَلِكَ فَقَالَ لَا أُمَّ لَكَ أَوَلَيْسَ تِلْكَ صَلَاةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Ikrima (rahimahulloh) aytdi: Men bir kishini masjidga kirib, turib namoz oʻqiyotganini koʻrdim. U boshini koʻtarganda takbir aytar, boshini qoʻyganda takbir aytar, ikki rakaatdan turganda ham takbir aytar edi. Men buni inkor qildim va Ibn Abbosning huzuriga borib, unga bu haqda xabar berdim. U: «Onang yoʻq (boʻlgur)! Bu Rasululloh ﷺning namozlari emasmidi?» dedi.Икрима (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Мен бир кишини масжидга кириб, туриб намоз ўқиётганини кўрдим. У бошини кўтарганда такбир айтар, бошини қўйганда такбир айтар, икки ракаатдан турганда ҳам такбир айтар эди. Мен буни инкор қилдим ва Ибн Аббоснинг ҳузурига бориб, унга бу ҳақда хабар бердим. У: «Онанг йўқ (бўлгур)! Бу Расулуллоҳ ﷺнинг намозлари эмасмиди?» деди.