حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي سُلَيْمَانُ الْأَحْوَلُ أَنَّ طَاوُسًا أخْبَرَهُ أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ يَقُولُكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا تَهَجَّدَ مِنْ اللَّيْلِ فَذَكَرَ نَحْوَ دُعَاءِ سُفْيَانَ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ وَعْدُكَ الْحَقُّ وَقَوْلُكَ الْحَقُّ وَلِقَاؤُكَ الْحَقُّ وَقَالَ وَمَا أَسْرَرْتُ وَمَا أَعْلَنْتُ أَنْتَ إِلَهِي لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ
Tovus Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ni shunday deyayotganini eshitdi: Nabiy ﷺ kechasi tahajjud qilganlarida... — soʻng Sufyonning duosiga oʻxshashini zikr qildi, faqat u: «va vaʼdukal-haqq, va qavlukal-haqq, va liqouka haqq» dedi; yana: «va ma asrartu va ma aʼlantu, anta ilahiy, la ilaha illa anta» dedi.Товус Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)ни шундай деяётганини эшитди: Набий ﷺ кечаси таҳажжуд қилганларида... — сўнг Суфённинг дуосига ўхшашини зикр қилди, фақат у: «ва ваъдукал-ҳаққ, ва қавлукал-ҳаққ, ва лиқоука ҳаққ» деди; яна: «ва ма асрарту ва ма аъланту, анта илаҳий, ла илаҳа илла анта» деди.