حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا بْنُ إِسْحَاقَ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ أَنَّهُ سَمِعَ عِكْرِمَةَ يَقُولُكَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ يَقُولُ {وَمَا جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْنَاكَ إِلَّا فِتْنَةً لِلنَّاسِ} قَالَ شَيْءٌ أُرِيَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْيَقَظَةِ رَآهُ بِعَيْنِهِ حِينَ أُسْرِيَ بِهِ إِلَى بَيْتِ الْمَقْدِسِ
Ikrima aytdi: Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) {Biz senga koʻrsatgan koʻrishni odamlar uchun faqat sinov qildik} (oyati haqida): «U Nabiy ﷺga uygʻoq holda koʻrsatilgan narsadir; u zot uni Baytul-Maqdisga isro qilinganlarida oʻz koʻzlari bilan koʻrganlar», der edi.Икрима айтди: Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) {Биз сенга кўрсатган кўришни одамлар учун фақат синов қилдик} (ояти ҳақида): «У Набий ﷺга уйғоқ ҳолда кўрсатилган нарсадир; у зот уни Байтул-Мақдисга исро қилинганларида ўз кўзлари билан кўрганлар», дер эди.