Humayd ibn Abdurahmon (rahimahulloh) aytdi: Ibn Masʼud (roziyallohu anhu): «Men najvodan ham, undan ham, undan ham toʻsilmas edim», dedi. Ibn Avn dedi: U bittasini unutdi, men ham bittasini unutdim. (Ibn Masʼud) dedi: Men u zotning huzurlariga keldim, u zotning yonlarida Molik ibn Murora ar-Rahoviy bor edi. Men uning soʻzining oxirini eshitib qoldim, u: «Yo Rasululloh! Menga koʻrib turganingizdek goʻzallikdan (ulush) berilgan; odamlardan birortasi mendan ikki bogʻich (poyabzal ipi) yoki undan ortigʻi bilan ustun boʻlishini yoqtirmayman. Shu bagʻiy (tajovuz) emasmi?» der edi. U zot: «Yoʻq, bu bagʻiy emas. Balki bagʻiy — kibrlangan» — yoki: «haqni mensimagan va odamlarni kamsitgan kishidir», dedilar.Ҳумайд ибн Абдураҳмон (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу): «Мен нажводан ҳам, ундан ҳам, ундан ҳам тўсилмас эдим», деди. Ибн Авн деди: У биттасини унутди, мен ҳам биттасини унутдим. (Ибн Масъуд) деди: Мен у зотнинг ҳузурларига келдим, у зотнинг ёнларида Молик ибн Мурора ар-Раҳовий бор эди. Мен унинг сўзининг охирини эшитиб қолдим, у: «Ё Расулуллоҳ! Менга кўриб турганингиздек гўзалликдан (улуш) берилган; одамлардан бирортаси мендан икки боғич (поябзал ипи) ёки ундан ортиғи билан устун бўлишини ёқтирмайман. Шу бағий (тажовуз) эмасми?» дер эди. У зот: «Йўқ, бу бағий эмас. Балки бағий — кибрланган» — ёки: «ҳақни менсимаган ва одамларни камситган кишидир», дедилар.