Abdulloh (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Biror kishiga gʻam yoki hazinlik yetib, u: ‹Allohim, men Sening bandangman, bandangning oʻgʻli, choʻringning oʻgʻliman. Peshonam Sening qoʻlingdadir, hukming menda joriydir, qazoing menda adldir. Sendan Oʻzingni nomlagan, yoki kitobingda nozil qilgan, yoki xalqingdan birortasiga oʻrgatgan, yoki Oʻz huzuringdagi gʻayb ilmida (faqat Oʻzingga) xos qilib olgan har bir isming bilan soʻraymanki, Qurʼonni qalbimning bahori, koʻksimning nuri, hazinligimni ketkazuvchi va gʻamimni yoʻqotuvchi qilgin›, demaydiki, illo Alloh uning gʻami va hazinligini ketkazib, oʻrniga farojlik (kengchilik) berur», dedilar. (Roviy) dedi: «Ey Allohning Rasuli, biz uni oʻrganmaylikmi?» deyildi. U zot: «Ha, uni eshitgan kishi oʻrganishi lozim», dedilar.Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирор кишига ғам ёки ҳазинлик етиб, у: ‹Аллоҳим, мен Сенинг бандангман, бандангнинг ўғли, чўрингнинг ўғлиман. Пешонам Сенинг қўлингдадир, ҳукминг менда жорийдир, қазоинг менда адлдир. Сендан Ўзингни номлаган, ёки китобингда нозил қилган, ёки халқингдан бирортасига ўргатган, ёки Ўз ҳузурингдаги ғайб илмида (фақат Ўзингга) хос қилиб олган ҳар бир исминг билан сўрайманки, Қуръонни қалбимнинг баҳори, кўксимнинг нури, ҳазинлигимни кетказувчи ва ғамимни йўқотувчи қилгин›, демайдики, илло Аллоҳ унинг ғами ва ҳазинлигини кетказиб, ўрнига фарожлик (кенгчилик) берур», дедилар. (Ровий) деди: «Эй Аллоҳнинг Расули, биз уни ўрганмайликми?» дейилди. У зот: «Ҳа, уни эшитган киши ўрганиши лозим», дедилар.