حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ ذَرٍّ عَنْ الْعَيْزَارِ بْنِ جَرْوَلٍ الْحَضْرَمِيِّ عَنْ رَجُلٍ مِنْهُمْ يُكْنَى أَبَا عُمَيْرٍأَنَّهُ كَانَ صَدِيقًا لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ وَإِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ زَارَهُ فِي أَهْلِهِ فَلَمْ يَجِدْهُ قَالَ فَاسْتَأْذَنَ عَلَى أَهْلِهِ وَسَلَّمَ فَاسْتَسْقَى قَالَ فَبَعَثَتْ الْجَارِيَةَ تَجِيئُهُ بِشَرَابٍ مِنْ الْجِيرَانِ فَأَبْطَأَتْ فَلَعَنَتْهَا فَخَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ فَجَاءَ أَبُو عُمَيْرٍ فَقَالَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ لَيْسَ مِثْلُكَ يُغَارُ عَلَيْهِ هَلَّا سَلَّمْتَ عَلَى أَهْلِ أَخِيكَ وَجَلَسْتَ وَأَصَبْتَ مِنْ الشَّرَابِ قَالَ قَدْ فَعَلْتُ فَأَرْسَلَتْ الْخَادِمَ فَأَبْطَأَتْ إِمَّا لَمْ يَكُنْ عِنْدَهُمْ وَإِمَّا رَغِبُوا فِيمَا عِنْدَهُمْ فَأَبْطَأَتْ الْخَادِمُ فَلَعَنَتْهَا وَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ اللَّعْنَةَ إِلَى مَنْ وُجِّهَتْ إِلَيْهِ فَإِنْ أَصَابَتْ عَلَيْهِ سَبِيلًا أَوْ وَجَدَتْ فِيهِ مَسْلَكًا وَإِلَّا قَالَتْ يَا رَبِّ وُجِّهْتُ إِلَى فُلَانٍ فَلَمْ أَجِدْ عَلَيْهِ سَبِيلًا وَلَمْ أَجِدْ فِيهِ مَسْلَكًا فَيُقَالُ لَهَا ارْجِعِي مِنْ حَيْثُ جِئْتِ فَخَشِيتُ أَنْ تَكُونَ الْخَادِمُ مَعْذُورَةً فَتَرْجِعَ اللَّعْنَةُ فَأَكُونَ سَبَبَهَا
Al-Ayzor ibn Jarval al-Hazramiy oʻzlaridan Abu Umayr kunyali bir kishidan rivoyat qiladiki, u Abdulloh ibn Masʼudning doʻsti edi. Abdulloh ibn Masʼud uni ahli huzurida yoʻqlab bordi, ammo uni topmadi. U ahlidan izn soʻrab, salom berdi va ichimlik soʻradi. (Ayol) choʻrini qoʻshnilardan ichimlik olib kelish uchun yubordi, u esa kechikdi. Shunda (ayol) unga laʼnat aytdi. Abdulloh esa chiqib ketdi. Soʻng Abu Umayr kelib: «Ey Abu Abdurahmon, senga oʻxshagan kishidan shubha qilinmaydi-ku! Nega birodaringning ahliga salom berib, oʻtirmading va ichimlikdan olmading?» dedi. U: «Shunday qildim; (ayol) xizmatkorni yubordi, u esa kechikdi — yo ularda (ichimlik) boʻlmagandir, yo bor narsalarini qizgʻanishgandir. Xullas, xizmatkor kechikdi va (ayol) unga laʼnat aytdi. Men esa Rasululloh ﷺ: ‹Albatta, laʼnat oʻzi yoʻnaltirilgan kishiga (boradi); agar unga yoʻl topsa yoki unda kirar joy topsa (unga tushadi); boʻlmasa: ‹Ey Rabbim, men falonchiga yoʻnaltirildim, unga yoʻl topmadim va unda kirar joy topmadim›, deydi. Shunda unga: ‹Kelgan joyingga qayt›, deyiladi›, deganlarini eshitganman. Bas, men xizmatkor maʼzur boʻlib, laʼnat qaytishidan va uning sababchisi boʻlishimdan qoʻrqdim», dedi.Ал-Айзор ибн Жарвал ал-Ҳазрамий ўзларидан Абу Умайр куняли бир кишидан ривоят қиладики, у Абдуллоҳ ибн Масъуднинг дўсти эди. Абдуллоҳ ибн Масъуд уни аҳли ҳузурида йўқлаб борди, аммо уни топмади. У аҳлидан изн сўраб, салом берди ва ичимлик сўради. (Аёл) чўрини қўшнилардан ичимлик олиб келиш учун юборди, у эса кечикди. Шунда (аёл) унга лаънат айтди. Абдуллоҳ эса чиқиб кетди. Сўнг Абу Умайр келиб: «Эй Абу Абдураҳмон, сенга ўхшаган кишидан шубҳа қилинмайди-ку! Нега биродарингнинг аҳлига салом бериб, ўтирмадинг ва ичимликдан олмадинг?» деди. У: «Шундай қилдим; (аёл) хизматкорни юборди, у эса кечикди — ё уларда (ичимлик) бўлмагандир, ё бор нарсаларини қизғанишгандир. Хуллас, хизматкор кечикди ва (аёл) унга лаънат айтди. Мен эса Расулуллоҳ ﷺ: ‹Албатта, лаънат ўзи йўналтирилган кишига (боради); агар унга йўл топса ёки унда кирар жой топса (унга тушади); бўлмаса: ‹Эй Раббим, мен фалончига йўналтирилдим, унга йўл топмадим ва унда кирар жой топмадим›, дейди. Шунда унга: ‹Келган жойингга қайт›, дейилади›, деганларини эшитганман. Бас, мен хизматкор маъзур бўлиб, лаънат қайтишидан ва унинг сабабчиси бўлишимдан қўрқдим», деди.