Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi: Men Kaʼbaning pardalariga berkinib turgan edim, shu payt uch kishi — bir saqifiylik va uning ikki qurayshlik kuyovi — keldi. Qorinlari semiz, qalblari fiqhdan quruq edi. Ular oʻzaro gaplashdilar. Biri: «Alloh azza va jalla biz aytayotgan narsani eshitadi deb oʻylaysanmi?» dedi. Boshqasi: «Menimcha, ovozimizni koʻtarsak eshitadi, pasaytirsak eshitmaydi», dedi. Yana biri: «Agar undan bir narsani eshitsa, uning barchasini eshitadi», dedi. Men buni Rasululloh ﷺga aytdim. Shunda Alloh azza va jalla: {Sizlar quloqlaringiz sizlarga qarshi guvohlik berishidan berkinar edingiz emas} — «al-xoosiriyn»gacha (oyatlarni) nozil qildi.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Каъбанинг пардаларига беркиниб турган эдим, шу пайт уч киши — бир сақифийлик ва унинг икки қурайшлик куёви — келди. Қоринлари семиз, қалблари фиқҳдан қуруқ эди. Улар ўзаро гаплашдилар. Бири: «Аллоҳ азза ва жалла биз айтаётган нарсани эшитади деб ўйлайсанми?» деди. Бошқаси: «Менимча, овозимизни кўтарсак эшитади, пасайтирсак эшитмайди», деди. Яна бири: «Агар ундан бир нарсани эшитса, унинг барчасини эшитади», деди. Мен буни Расулуллоҳ ﷺга айтдим. Шунда Аллоҳ азза ва жалла: {Сизлар қулоқларингиз сизларга қарши гувоҳлик беришидан беркинар эдингиз эмас} — «ал-хоосирийн»гача (оятларни) нозил қилди.