حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ عُمَيْرٍ اللَّيْثِيِّ عَنْ وَهْبِ بْنِ رَبِيعَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَإِنِّي لَمُسْتَتِرٌ بِأَسْتَارِ الْكَعْبَةِ إِذْ دَخَلَ رَجُلَانِ ثَقَفِيَّانِ وَخَتَنُهُمَا قُرَشِيٌّ أَوْ قُرَشِيَّانِ وَخَتَنُهُمَا ثَقَفِيٌّ كَثِيرَةٌ شُحُومُ بُطُونِهِمْ قَلِيلٌ فِقْهُ قُلُوبِهِمْ فَتَحَدَّثُوا بِحَدِيثٍ فِيمَا بَيْنَهُمْ فَقَالَ أَحَدُهُمْ لِصَاحِبِهِ أَتُرَى اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يَسْمَعُ مَا نَقُولُ قَالَ الْآخَرُ أُرَاهُ يَسْمَعُ إِذَا رَفَعْنَا أَصْوَاتَنَا وَلَا يَسْمَعُ إِذَا خَافَتْنَا قَالَ الْآخَرُ لَئِنْ كَانَ يَسْمَعُ مِنْهُ شَيْئًا إِنَّهُ لَيَسْمَعُهُ كُلَّهُ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَلَا أَبْصَارُكُمْ} الْآيَةَحَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ عُمَارَةَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ فَنَزَلَتْ {وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَلَا أَبْصَارُكُمْ إِلَى قَوْلِهِ فَأَصْبَحْتُمْ مِنْ الْخَاسِرِينَ}
Abdulloh (roziyallohu anhu) aytdi: Men Kaʼbaning pardalari ostida berkinib turgan edim, shunda ikki saqifiylik kishi va ularning qurayshlik kuyovi — yoki ikki qurayshlik va ularning saqifiy kuyovi — kirib keldi. Qorinlarining yogʻi koʻp, qalblarining fiqhi (tushunchasi) oz edi. Ular oʻzaro gaplashib qoldilar. Biri sherigiga: «Alloh azza va jalla biz aytayotgan narsani eshitadi, deb oʻylaysanmi?» dedi. Boshqasi: «Ovozimizni koʻtarsak eshitadi, pichirlasak eshitmaydi, deb oʻylayman», dedi. Yana biri: «Agar undan biror narsani eshitsa, albatta hammasini eshitadi», dedi. Shunda men Nabiy ﷺning oldilariga borib, buni u zotga aytdim. Bas, Alloh azza va jalla: {Sizlar quloqlaringiz ham, koʻzlaringiz ham oʻzingizga qarshi guvohlik berishidan berkinmas edingiz} (oyatini) nozil qildi. Abu Muoviya — Aʼmashdan, u Umoradan, u Abdurrahmon ibn Yaziddan, u Abdullohdan shu maʼnoni zikr qildi: shunda {Sizlar quloqlaringiz ham, koʻzlaringiz ham oʻzingizga qarshi guvohlik berishidan berkinmas edingiz} — {bas, ziyon koʻruvchilardan boʻlib qoldingiz} degan soʻzigacha nozil boʻldi.Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Каъбанинг пардалари остида беркиниб турган эдим, шунда икки сақифийлик киши ва уларнинг қурайшлик куёви — ёки икки қурайшлик ва уларнинг сақифий куёви — кириб келди. Қоринларининг ёғи кўп, қалбларининг фиқҳи (тушунчаси) оз эди. Улар ўзаро гаплашиб қолдилар. Бири шеригига: «Аллоҳ азза ва жалла биз айтаётган нарсани эшитади, деб ўйлайсанми?» деди. Бошқаси: «Овозимизни кўтарсак эшитади, пичирласак эшитмайди, деб ўйлайман», деди. Яна бири: «Агар ундан бирор нарсани эшитса, албатта ҳаммасини эшитади», деди. Шунда мен Набий ﷺнинг олдиларига бориб, буни у зотга айтдим. Бас, Аллоҳ азза ва жалла: {Сизлар қулоқларингиз ҳам, кўзларингиз ҳам ўзингизга қарши гувоҳлик беришидан беркинмас эдингиз} (оятини) нозил қилди. Абу Муовия — Аъмашдан, у Уморадан, у Абдурраҳмон ибн Язиддан, у Абдуллоҳдан шу маънони зикр қилди: шунда {Сизлар қулоқларингиз ҳам, кўзларингиз ҳам ўзингизга қарши гувоҳлик беришидан беркинмас эдингиз} — {бас, зиён кўрувчилардан бўлиб қолдингиз} деган сўзигача нозил бўлди.