حَدَّثَنَا رَوْحٌ وَعَفَّانُ الْمَعْنَى قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ عَفَّانُ عَنْ أَبِيهِ ابْنِ مَسْعُودٍ قَالَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ ابْتَعَثَ نَبِيَّهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِإِدْخَالِ رَجُلٍ إِلَى الْجَنَّةِ فَدَخَلَ الْكَنِيسَةَ فَإِذَا هُوَ بِيَهُودَ وَإِذَا يَهُودِيٌّ يَقْرَأُ عَلَيْهِمْ التَّوْرَاةَ فَلَمَّا أَتَوْا عَلَى صِفَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمْسَكُوا وَفِي نَاحِيَتِهَا رَجُلٌ مَرِيضٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا لَكُمْ أَمْسَكْتُمْ قَالَ الْمَرِيضُ إِنَّهُمْ أَتَوْا عَلَى صِفَةِ نَبِيٍّ فَأَمْسَكُوا ثُمَّ جَاءَ الْمَرِيضُ يَحْبُو حَتَّى أَخَذَ التَّوْرَاةَ فَقَرَأَ حَتَّى أَتَى عَلَى صِفَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأُمَّتِهِ فَقَالَ هَذِهِ صِفَتُكَ وَصِفَةُ أُمَّتِكَ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ ثُمَّ مَاتَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِأَصْحَابِهِ لُوا أَخَاكُمْ
Ibn Masʼud (roziyallohu anhu) aytdi: Alloh azza va jalla Oʻz Nabiysi ﷺni bir kishini jannatga kiritish uchun (yoʻlga) yubordi. U zot ibodatxonaga kirdilar, u yerda yahudiylar bor edi va bir yahudiy ularga Tavrotni oʻqib berayotgan edi. Ular Nabiy ﷺning sifatlari (zikr qilingan joy)ga kelganlarida toʻxtab qoldilar. Uning bir chekkasida esa bir kasal kishi bor edi. Nabiy ﷺ: «Nega toʻxtab qoldingiz?» dedilar. Kasal kishi: «Ular bir nabiyning sifatiga kelib qolib, toʻxtadilar», dedi. Soʻng kasal kishi emaklab kelib, Tavrotni oldi va Nabiy ﷺ hamda u zotning ummatlari sifatiga yetgunicha oʻqidi. Soʻng: «Bu — sizning sifatingiz va ummatingizning sifatidir. Guvohlik beramanki, Allohdan oʻzga iloh yoʻq va siz Allohning Rasulisiz», dedi-da, vafot etdi. Shunda Nabiy ﷺ ashoblariga: «Birodaringizning (dafn) ishini ado qilinglar», dedilar.Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) айтди: Аллоҳ азза ва жалла Ўз Набийси ﷺни бир кишини жаннатга киритиш учун (йўлга) юборди. У зот ибодатхонага кирдилар, у ерда яҳудийлар бор эди ва бир яҳудий уларга Тавротни ўқиб бераётган эди. Улар Набий ﷺнинг сифатлари (зикр қилинган жой)га келганларида тўхтаб қолдилар. Унинг бир чеккасида эса бир касал киши бор эди. Набий ﷺ: «Нега тўхтаб қолдингиз?» дедилар. Касал киши: «Улар бир набийнинг сифатига келиб қолиб, тўхтадилар», деди. Сўнг касал киши эмаклаб келиб, Тавротни олди ва Набий ﷺ ҳамда у зотнинг умматлари сифатига етгунича ўқиди. Сўнг: «Бу — сизнинг сифатингиз ва умматингизнинг сифатидир. Гувоҳлик бераманки, Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ ва сиз Аллоҳнинг Расулисиз», деди-да, вафот этди. Шунда Набий ﷺ ашобларига: «Биродарингизнинг (дафн) ишини адо қилинглар», дедилар.