حَدَّثَنَا وَكِيعٌ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ قَالَا حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ أَبِي وَائِلٍ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يَحْكِي نَبِيًّا مِنْ الْأَنْبِيَاءِ ضَرَبَهُ قَوْمُهُ فَهُوَ يَنْضَحُ الدَّمَ قَالَ أَبُو مُعَاوِيَةَ يَمْسَحُ الدَّمَ عَنْ جَبِينِهِ وَيَقُولُ رَبِّ اغْفِرْ لِقَوْمِي فَإِنَّهُمْ لَا يَعْلَمُونَ
Abdulloh (ibn Masʼud) (roziyallohu anhu) dedi: Goʻyo men Rasululloh ﷺ paygʻambarlardan birini hikoya qilib berayotganlarini koʻrib turgandekman: qavmi uni urgan, u esa qonni sidirib — Abu Muoviya: peshonasidan qonni artib, dedi — ‹Rabbim, qavmimni magʻfirat qil, chunki ular bilmaydilar›, der edi.Абдуллоҳ (ибн Масъуд) (розияллоҳу анҳу) деди: Гўё мен Расулуллоҳ ﷺ пайғамбарлардан бирини ҳикоя қилиб бераётганларини кўриб тургандекман: қавми уни урган, у эса қонни сидириб — Абу Муовия: пешонасидан қонни артиб, деди — ‹Раббим, қавмимни мағфират қил, чунки улар билмайдилар›, дер эди.