حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سُلَيْمَانَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا وَائِلٍ يُحَدِّثُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يَحْكِي نَبِيًّا قَالَ كَانَ قَوْمُهُ يَضْرِبُونَهُ حَتَّى يُصْرَعَ قَالَ فَيَمْسَحُ جَبْهَتَهُ وَيَقُولُ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِقَوْمِي إِنَّهُمْ لَا يَعْلَمُونَ
Abdulloh (roziyallohu anhu) aytdi: Men Nabiy ﷺni goʻyo hozir koʻrib turgandekman — u zot bir paygʻambar (haqida) hikoya qilar edilar: uni qavmi yiqilguncha urar, u esa peshanasini artib: «Allohim, qavmimni magʻfirat qilgin, chunki ular bilmaydilar», der edi.Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Набий ﷺни гўё ҳозир кўриб тургандекман — у зот бир пайғамбар (ҳақида) ҳикоя қилар эдилар: уни қавми йиқилгунча урар, у эса пешанасини артиб: «Аллоҳим, қавмимни мағфират қилгин, чунки улар билмайдилар», дер эди.