حَدَّثَنَا سُفْيَانُ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ يَعْنِي ابْنَ مُوسَى عَنْ نَافِعٍ سَمِعْتُ رَجُلًا مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يُحَدِّثُ ابْنَ عُمَرَأَنَّ جَارِيَةً لِكَعْبِ بْنِ مَالِكٍ كَانَتْ تَرْعَى غَنَمًا لَهُ بِسَلْعٍ بَلَغَ الْمَوْتُ شَاةً مِنْهَا فَأَخَذَتْ ظُرَرَةً فَذَكَّتْهَا بِهِ فَأَمَرَهُ بِأَكْلِهَا
Nofiʼ (rahimahulloh) aytdi: Men Bani Salimadan boʻlgan bir kishining Ibn Umarga: Kaʼb ibn Molikning bir choʻrisi uning qoʻylarini Salʼda boqar edi; ulardan bir qoʻyga oʻlim yetdi, shunda u oʻtkir tosh olib, u bilan uni soʻydi, — deb hadis aytayotganini eshitdim. Bas, (Nabiy ﷺ) unga uni yeyishni buyurdilar.Нофиъ (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Мен Бани Салимадан бўлган бир кишининг Ибн Умарга: Каъб ибн Моликнинг бир чўриси унинг қўйларини Салъда боқар эди; улардан бир қўйга ўлим етди, шунда у ўткир тош олиб, у билан уни сўйди, — деб ҳадис айтаётганини эшитдим. Бас, (Набий ﷺ) унга уни ейишни буюрдилар.