حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ عَنْ مُجَاهِدٍ قَالَشَهِدَ ابْنُ عُمَرَ الْفَتْحَ وَهُوَ ابْنُ عِشْرِينَ سَنَةً وَمَعَهُ فَرَسٌ حَرُونٌ وَرُمْحٌ ثَقِيلٌ فَذَهَبَ ابْنُ عُمَرَ يَخْتَلِي لِفَرَسِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ
Mujohid (rahimahulloh) aytdi: Ibn Umar Fath (kuni)da hozir boʻldi, u paytda yigirma yoshda edi; uning yonida qaysar bir ot va ogʻir nayza bor edi. Ibn Umar oti uchun oʻt oʻrishga bordi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Albatta, Abdulloh! Albatta, Abdulloh!» dedilar.Мужоҳид (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Ибн Умар Фатҳ (куни)да ҳозир бўлди, у пайтда йигирма ёшда эди; унинг ёнида қайсар бир от ва оғир найза бор эди. Ибн Умар оти учун ўт ўришга борди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, Абдуллоҳ! Албатта, Абдуллоҳ!» дедилар.