حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ أَخْبَرَنِي نَافِعٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَكَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ يَبِيعُونَ لَحْمَ الْجَزُورِ بِحَبَلِ حَبَلَةٍ وَحَبَلُ حَبَلَةٍ تُنْتَجُ النَّاقَةُ مَا فِي بَطْنِهَا ثُمَّ تَحْمِلُ الَّتِي تُنْتَجُهُ فَنَهَاهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ ذَلِكَ
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Johiliyat ahli boʻgʻoz tuyaning goʻshtini ‹habalul-habala›ga (qadar) sotar edilar. Habalul-habala — tuyaning qornidagi (bola)ni tugʻishi, soʻng tugʻilgani homilador boʻlishidir. Shunda Rasululloh ﷺ ularni bundan qaytardilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Жоҳилият аҳли бўғоз туянинг гўштини ‹ҳабалул-ҳабала›га (қадар) сотар эдилар. Ҳабалул-ҳабала — туянинг қорнидаги (бола)ни туғиши, сўнг туғилгани ҳомиладор бўлишидир. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уларни бундан қайтардилар.