حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ قَالَ حَدَّثَنِي شُعْبَةُ عَنْ أَبِي إِيَاسٍ قَالَجَاءَ أَبِي إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ غُلَامٌ صَغِيرٌ فَمَسَحَ رَأْسَهُ وَاسْتَغْفَرَ لَهُقَالَ شُعْبَةُ قُلْنَا لَهُ صُحْبَةٌ قَالَ لَا وَلَكِنَّهُ كَانَ عَلَى عَهْدِهِ قَدْ حَلَبَ وَصَرَّ
Abu Iyos aytdi: Otam Nabiy ﷺ huzurlariga kelganida, u kichkina bola edi. U zot uning boshini siypaladilar va unga istigʻfor aytdilar. Shuʼba aytdi: Biz unga: «(Otangda u zot bilan) suhbat boʻlganmi?» dedik. U: «Yoʻq, lekin u zotning zamonlarida boʻlgan, sut sogʻib, (yelinni) bogʻlagan edi», dedi.Абу Иёс айтди: Отам Набий ﷺ ҳузурларига келганида, у кичкина бола эди. У зот унинг бошини сийпаладилар ва унга истиғфор айтдилар. Шуъба айтди: Биз унга: «(Отангда у зот билан) суҳбат бўлганми?» дедик. У: «Йўқ, лекин у зотнинг замонларида бўлган, сут соғиб, (елинни) боғлаган эди», деди.