حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي هَاشِمٍ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطِ بْنِ صَبِرَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَبَحَ لَنَا شَاةً وَقَالَ لَا تَحْسَبَنَّ وَلَمْ يَقُلْ لَا يَحْسَبَنَّ إِنَّا إِنَّمَا ذَبَحْنَاهَا لَكَ وَلَكِنْ لَنَا غَنَمٌ فَإِذَا بَلَغَتْ مِائَةً ذَبَحْنَا شَاةً
Laqit ibn Sabira (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Nabiy ﷺning huzurlariga keldim, u zot biz uchun bir qoʻy soʻydilar va: «‹Lo tahsabanna› (gumon qilmagin)», dedilar — ‹lo yahsabanna› demadilar — «biz uni faqat sen uchun soʻydik deb gumon qilma; balki bizning qoʻylarimiz bor, ular yuztaga yetganda bir qoʻy soʻyamiz», dedilar.Лақит ибн Сабира (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Набий ﷺнинг ҳузурларига келдим, у зот биз учун бир қўй сўйдилар ва: «‹Ло таҳсабанна› (гумон қилмагин)», дедилар — ‹ло яҳсабанна› демадилар — «биз уни фақат сен учун сўйдик деб гумон қилма; балки бизнинг қўйларимиз бор, улар юзтага етганда бир қўй сўямиз», дедилар.