حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي هَاشِمٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطِ بْنِ صَبِرَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا اسْتَنْشَقْتَ فَبَالِغْ إِلَّا أَنْ تَكُونَ صَائِمًا

Laqit ibn Sabira (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Burningga suv tortganingda, uni puxta (chuqur) qil — roʻzador boʻlmasang», dedilar.Лақит ибн Сабира (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бурнингга сув тортганингда, уни пухта (чуқур) қил — рўзадор бўлмасанг», дедилар.

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي هَاشِمٍ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطِ بْنِ صَبِرَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِذَا تَوَضَّأْتَ فَخَلِّلْ الْأَصَابِعَ

Laqit ibn Sabira (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Nabiy ﷺning huzurlariga keldim. U zot: «Tahorat olganingda, barmoqlar orasini xilolla», dedilar.Лақит ибн Сабира (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Набий ﷺнинг ҳузурларига келдим. У зот: «Таҳорат олганингда, бармоқлар орасини хилолла», дедилар.

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي هَاشِمٍ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطِ بْنِ صَبِرَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَبَحَ لَنَا شَاةً وَقَالَ لَا تَحْسَبَنَّ وَلَمْ يَقُلْ لَا يَحْسَبَنَّ إِنَّا إِنَّمَا ذَبَحْنَاهَا لَكَ وَلَكِنْ لَنَا غَنَمٌ فَإِذَا بَلَغَتْ مِائَةً ذَبَحْنَا شَاةً

Laqit ibn Sabira (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Nabiy ﷺning huzurlariga keldim, u zot biz uchun bir qoʻy soʻydilar va: «‹Lo tahsabanna› (gumon qilmagin)», dedilar — ‹lo yahsabanna› demadilar — «biz uni faqat sen uchun soʻydik deb gumon qilma; balki bizning qoʻylarimiz bor, ular yuztaga yetganda bir qoʻy soʻyamiz», dedilar.Лақит ибн Сабира (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Набий ﷺнинг ҳузурларига келдим, у зот биз учун бир қўй сўйдилар ва: «‹Ло таҳсабанна› (гумон қилмагин)», дедилар — ‹ло яҳсабанна› демадилар — «биз уни фақат сен учун сўйдик деб гумон қилма; балки бизнинг қўйларимиз бор, улар юзтага етганда бир қўй сўямиз», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ كَثِيرٍ أَبِي هَاشِمٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطِ بْنِ صَبِرَةَ عَنْ أَبِيهِعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا تَوَضَّأْتَ فَأَبْلِغْ فِي الِاسْتِنْشَاقِ مَا لَمْ تَكُنْ صَائِمًا

Laqit ibn Sabira (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Tahorat olganingda, roʻzador boʻlmasang, burunga suv tortishni puxta qil», dedilar.Лақит ибн Сабира (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Таҳорат олганингда, рўзадор бўлмасанг, бурунга сув тортишни пухта қил», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ كَثِيرٍ أَبُو هَاشِمٍ الْمَكِّيُّ عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطِ بْنِ صَبِرَةَ عَنْ أَبِيهِ وَافِدِ بَنِي الْمُنْتَفِقِ قَالَانْطَلَقْتُ أَنَا وَصَاحِبٌ لِي حَتَّى انْتَهَيْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ نَجِدْهُ فَأَطْعَمَتْنَا عَائِشَةُ تَمْرًا وَعَصَدَتْ لَنَا عَصِيدَةً إِذْ جَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَقَلَّعُ فَقَالَ هَلْ أُطْعِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ قُلْنَا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَبَيْنَا نَحْنُ كَذَلِكَ دَفَعَ رَاعِي الْغَنَمِ فِي الْمُرَاحِ عَلَى يَدِهِ سَخْلَةٌ قَالَ هَلْ وَلَدَتْ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَاذْبَحْ لَنَا شَاةً ثُمَّ أَقْبِلْ عَلَيْنَا فَقَالَ لَا تَحْسَبَنَّ وَلَمْ يَقُلْ لَا يَحْسَبَنَّ إِنَّا ذَبَحْنَا الشَّاةَ مِنْ أَجْلِكُمَا لَنَا غَنَمٌ مِائَةٌ لَا نُرِيدُ أَنْ تَزِيدَ عَلَيْهَا فَإِذَا وَلَّدَ الرَّاعِي بَهْمَةً أَمَرْنَاهُ بِذَبْحِ شَاةٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْبِرْنِي عَنْ الْوُضُوءِ قَالَ إِذَا تَوَضَّأْتَ فَأَسْبِغْ وَخَلِّلْ الْأَصَابِعَ وَإِذَا اسْتَنْثَرْتَ فَأَبْلِغْ إِلَّا أَنْ تَكُونَ صَائِمًا قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي امْرَأَةً فَذَكَرَ مِنْ طُولِ لِسَانِهَا وَإِيذَائِهَا فَقَالَ طَلِّقْهَا قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهَا ذَاتُ صُحْبَةٍ وَوَلَدٍ قَالَ فَأَمْسِكْهَا وَأْمُرْهَا فَإِنْ يَكُ فِيهَا خَيْرٌ فَسَتَفْعَلْ وَلَا تَضْرِبْ ظَعِينَتَكَ ضَرْبَكَ أَمَتَكَ

Banul-Muntafiqning vakili Laqit ibn Sabira (roziyallohu anhu) aytdi: Men va bir hamrohim yoʻlga chiqib, Rasululloh ﷺning huzurlariga yetib bordik, ammo u zotni topmadik. Oisha bizga xurmo yedirdi va biz uchun asiyda (degan taom) tayyorladi. Shu payt Nabiy ﷺ shosha-pisha kelib: «Sizlarga biror narsa yedirildimi?» dedilar. Biz: «Ha, yo Rasululloh», dedik. Biz shu holatda turganimizda, qoʻy choʻponi qoʻtonga (qoʻylarni) haydab keldi, qoʻlida bir qoʻzichoq bor edi. U zot: «(Qoʻy) tugʻdimi?» dedilar. U: «Ha», dedi. U zot: «Unday boʻlsa, bizga bir qoʻy soʻy», dedilar. Soʻng bizga yuzlanib: «‹Lo tahsabanna›», dedilar — ‹lo yahsabanna› demadilar — «biz qoʻyni faqat ikkovingiz uchun soʻydik deb gumon qilma; bizning yuzta qoʻyimiz bor, biz ularning bundan koʻpayishini istamaymiz. Choʻpon bir qoʻzi tugʻdirsa, biz unga bir qoʻy soʻyishni buyuramiz», dedilar. U: «Yo Rasululloh, menga tahorat haqida xabar bering», dedi. U zot: «Tahorat olganingda, uni toʻkis qil, barmoqlar orasini xilolla va burunni qoqqaningda (suvni) puxta tort — roʻzador boʻlmasang», dedilar. U: «Yo Rasululloh, mening bir xotinim bor», dedi va uning tili uzunligi hamda ozor berishini eslatdi. U zot: «Uni taloq qil», dedilar. U: «Yo Rasululloh, u (men bilan uzoq) suhbatda boʻlgan va farzandli», dedi. U zot: «Unday boʻlsa, uni ushlab tur va unga (yaxshilikni) buyur; agar unda yaxshilik boʻlsa, (qabul) qiladi. Xotiningni choʻringni urganingdek urma», dedilar.Банул-Мунтафиқнинг вакили Лақит ибн Сабира (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен ва бир ҳамроҳим йўлга чиқиб, Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига етиб бордик, аммо у зотни топмадик. Оиша бизга хурмо едирди ва биз учун асийда (деган таом) тайёрлади. Шу пайт Набий ﷺ шоша-пиша келиб: «Сизларга бирор нарса едирилдими?» дедилар. Биз: «Ҳа, ё Расулуллоҳ», дедик. Биз шу ҳолатда турганимизда, қўй чўпони қўтонга (қўйларни) ҳайдаб келди, қўлида бир қўзичоқ бор эди. У зот: «(Қўй) туғдими?» дедилар. У: «Ҳа», деди. У зот: «Ундай бўлса, бизга бир қўй сўй», дедилар. Сўнг бизга юзланиб: «‹Ло таҳсабанна›», дедилар — ‹ло яҳсабанна› демадилар — «биз қўйни фақат икковингиз учун сўйдик деб гумон қилма; бизнинг юзта қўйимиз бор, биз уларнинг бундан кўпайишини истамаймиз. Чўпон бир қўзи туғдирса, биз унга бир қўй сўйишни буюрамиз», дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, менга таҳорат ҳақида хабар беринг», деди. У зот: «Таҳорат олганингда, уни тўкис қил, бармоқлар орасини хилолла ва бурунни қоққанингда (сувни) пухта торт — рўзадор бўлмасанг», дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, менинг бир хотиним бор», деди ва унинг тили узунлиги ҳамда озор беришини эслатди. У зот: «Уни талоқ қил», дедилар. У: «Ё Расулуллоҳ, у (мен билан узоқ) суҳбатда бўлган ва фарзандли», деди. У зот: «Ундай бўлса, уни ушлаб тур ва унга (яхшиликни) буюр; агар унда яхшилик бўлса, (қабул) қилади. Хотинингни чўрингни урганингдек урма», дедилар.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ قَالَ حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ بْنُ كَثِيرٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطٍ عَنْ أَبِيهِ وَافِدِ بَنِي الْمُنْفِقِ وَقَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ الْمُنْتَفِقِأَنَّهُ انْطَلَقَ هُوَ وَصَاحِبٌ لَهُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يَجِدَاهُ فَأَطْعَمَتْهُمَا عَائِشَةُ تَمْرًا وَعَصِيدَةً فَلَمْ نَلْبَثْ أَنْ جَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَقَلَّعُ يَتَكَفَّأُ فَقَالَ أَطْعَمْتِهِمَا قُلْنَا نَعَمْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَسْأَلُكَ عَنْ الصَّلَاةِ قَالَ أَسْبِغْ الْوُضُوءَ وَخَلِّلْ الْأَصَابِعَ وَإِذَا اسْتَنْشَقْتَ فَأَبْلِغْ إِلَّا أَنْ تَكُونَ صَائِمًا قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لِي امْرَأَةٌ فَذَكَرَ مِنْ بَذَائِهَا قَالَ طَلِّقْهَا قُلْتُ إِنَّ لَهَا صُحْبَةً وَوَلَدًا قَالَ مُرْهَا أَوْ قُلْ لَهَا فَإِنْ يَكُنْ فِيهَا خَيْرٌ فَسَتَفْعَلْ وَلَا تَضْرِبْ ظَعِينَتَكَ ضَرْبَكَ أُمَيَّتَكَ فَبَيْنَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ دَفَعَ الرَّاعِي الْغَنَمَ فِي الْمُرَاحِ عَلَى يَدِهِ سَخْلَةٌ فَقَالَ أَوَلَّدْتَ قَالَ نَعَمْ قَالَ مَاذَا قَالَ بَهْمَةً قَالَ اذْبَحْ مَكَانَهَا شَاةً ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيَّ فَقَالَ لَا تَحْسَبَنَّ وَلَمْ يَقُلْ لَا يَحْسَبَنَّ أَنَّ مَا ذَبَحْنَاهَا مِنْ أَجْلِكَ لَنَا غَنَمٌ مِائَةٌ لَا نُحِبُّ أَنْ تَزِيدَ عَلَيْهَا فَإِذَا وَلَّدَ الرَّاعِي بَهْمَةً أَمَرْنَاهُ فَذَبَحَ مَكَانَهَا شَاةً

Osim ibn Laqit otasidan — Banul-Muntafiq vakilidan — rivoyat qiladiki, u sherigi bilan Nabiy ﷺ ning oldilariga bordi, lekin u zotni topmadi. Shunda Oisha ularga xurmo va asida (boʻtqa) yedirdi. Koʻp oʻtmay Nabiy ﷺ qadamlarini qattiq bosib, oldinga engashgan holda kelib qoldilar. U zot: «Ularga taom berdingmi?» dedilar. Biz: «Ha», dedik. Men: «Yo Rasululloh, sizdan namoz haqida soʻrayman», dedim. U zot: «Tahoratni komil qil, barmoqlar orasini xilol qil va burningga suv olganingda, uni yaxshilab (ichkarigacha) yetkaz — roʻzador boʻlmasang», dedilar. Men: «Yo Rasululloh, mening bir xotinim bor», dedim va uning tili yomonligini eslatdim. U zot: «Uni taloq qil», dedilar. Men: «Uning (men bilan uzoq) suhbati va bolasi bor», dedim. U zot: «Unga buyur — yoki: unga ayt. Agar unda yaxshilik boʻlsa, u (aytganingni) qiladi. Xotiningni choʻringni urganday urma», dedilar. U zot shu holatda turganlarida, choʻpon qoʻylarni qoʻtonga haydab keldi, qoʻlida bir uloqcha bor edi. U zot: «Tugʻdimi?» dedilar. U: «Ha», dedi. U zot: «Nima (tugʻdi)?» dedilar. U: «Uloqcha», dedi. U zot: «Uning oʻrniga bitta qoʻy soʻy», dedilar. Soʻng menga yuzlanib: «Uni sening uchun soʻyganimizni oʻylab qolma. Bizning yuzta qoʻyimiz bor, undan koʻpayishini xohlamaymiz. Choʻpon bir uloqcha tugʻdirsa, unga buyuramiz, u esa uning oʻrniga bitta qoʻy soʻyadi», dedilar.Осим ибн Лақит отасидан — Банул-Мунтафиқ вакилидан — ривоят қиладики, у шериги билан Набий ﷺ нинг олдиларига борди, лекин у зотни топмади. Шунда Оиша уларга хурмо ва асида (бўтқа) едирди. Кўп ўтмай Набий ﷺ қадамларини қаттиқ босиб, олдинга энгашган ҳолда келиб қолдилар. У зот: «Уларга таом бердингми?» дедилар. Биз: «Ҳа», дедик. Мен: «Ё Расулуллоҳ, сиздан намоз ҳақида сўрайман», дедим. У зот: «Таҳоратни комил қил, бармоқлар орасини хилол қил ва бурнингга сув олганингда, уни яхшилаб (ичкаригача) етказ — рўзадор бўлмасанг», дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, менинг бир хотиним бор», дедим ва унинг тили ёмонлигини эслатдим. У зот: «Уни талоқ қил», дедилар. Мен: «Унинг (мен билан узоқ) суҳбати ва боласи бор», дедим. У зот: «Унга буюр — ёки: унга айт. Агар унда яхшилик бўлса, у (айтганингни) қилади. Хотинингни чўрингни ургандай урма», дедилар. У зот шу ҳолатда турганларида, чўпон қўйларни қўтонга ҳайдаб келди, қўлида бир улоқча бор эди. У зот: «Туғдими?» дедилар. У: «Ҳа», деди. У зот: «Нима (туғди)?» дедилар. У: «Улоқча», деди. У зот: «Унинг ўрнига битта қўй сўй», дедилар. Сўнг менга юзланиб: «Уни сенинг учун сўйганимизни ўйлаб қолма. Бизнинг юзта қўйимиз бор, ундан кўпайишини хоҳламаймиз. Чўпон бир улоқча туғдирса, унга буюрамиз, у эса унинг ўрнига битта қўй сўяди», дедилар.