حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ قَالَ حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ بْنُ كَثِيرٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطٍ عَنْ أَبِيهِ وَافِدِ بَنِي الْمُنْفِقِ وَقَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ الْمُنْتَفِقِأَنَّهُ انْطَلَقَ هُوَ وَصَاحِبٌ لَهُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يَجِدَاهُ فَأَطْعَمَتْهُمَا عَائِشَةُ تَمْرًا وَعَصِيدَةً فَلَمْ نَلْبَثْ أَنْ جَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَقَلَّعُ يَتَكَفَّأُ فَقَالَ أَطْعَمْتِهِمَا قُلْنَا نَعَمْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَسْأَلُكَ عَنْ الصَّلَاةِ قَالَ أَسْبِغْ الْوُضُوءَ وَخَلِّلْ الْأَصَابِعَ وَإِذَا اسْتَنْشَقْتَ فَأَبْلِغْ إِلَّا أَنْ تَكُونَ صَائِمًا قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لِي امْرَأَةٌ فَذَكَرَ مِنْ بَذَائِهَا قَالَ طَلِّقْهَا قُلْتُ إِنَّ لَهَا صُحْبَةً وَوَلَدًا قَالَ مُرْهَا أَوْ قُلْ لَهَا فَإِنْ يَكُنْ فِيهَا خَيْرٌ فَسَتَفْعَلْ وَلَا تَضْرِبْ ظَعِينَتَكَ ضَرْبَكَ أُمَيَّتَكَ فَبَيْنَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ دَفَعَ الرَّاعِي الْغَنَمَ فِي الْمُرَاحِ عَلَى يَدِهِ سَخْلَةٌ فَقَالَ أَوَلَّدْتَ قَالَ نَعَمْ قَالَ مَاذَا قَالَ بَهْمَةً قَالَ اذْبَحْ مَكَانَهَا شَاةً ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيَّ فَقَالَ لَا تَحْسَبَنَّ وَلَمْ يَقُلْ لَا يَحْسَبَنَّ أَنَّ مَا ذَبَحْنَاهَا مِنْ أَجْلِكَ لَنَا غَنَمٌ مِائَةٌ لَا نُحِبُّ أَنْ تَزِيدَ عَلَيْهَا فَإِذَا وَلَّدَ الرَّاعِي بَهْمَةً أَمَرْنَاهُ فَذَبَحَ مَكَانَهَا شَاةً
Osim ibn Laqit otasidan — Banul-Muntafiq vakilidan — rivoyat qiladiki, u sherigi bilan Nabiy ﷺ ning oldilariga bordi, lekin u zotni topmadi. Shunda Oisha ularga xurmo va asida (boʻtqa) yedirdi. Koʻp oʻtmay Nabiy ﷺ qadamlarini qattiq bosib, oldinga engashgan holda kelib qoldilar. U zot: «Ularga taom berdingmi?» dedilar. Biz: «Ha», dedik. Men: «Yo Rasululloh, sizdan namoz haqida soʻrayman», dedim. U zot: «Tahoratni komil qil, barmoqlar orasini xilol qil va burningga suv olganingda, uni yaxshilab (ichkarigacha) yetkaz — roʻzador boʻlmasang», dedilar. Men: «Yo Rasululloh, mening bir xotinim bor», dedim va uning tili yomonligini eslatdim. U zot: «Uni taloq qil», dedilar. Men: «Uning (men bilan uzoq) suhbati va bolasi bor», dedim. U zot: «Unga buyur — yoki: unga ayt. Agar unda yaxshilik boʻlsa, u (aytganingni) qiladi. Xotiningni choʻringni urganday urma», dedilar. U zot shu holatda turganlarida, choʻpon qoʻylarni qoʻtonga haydab keldi, qoʻlida bir uloqcha bor edi. U zot: «Tugʻdimi?» dedilar. U: «Ha», dedi. U zot: «Nima (tugʻdi)?» dedilar. U: «Uloqcha», dedi. U zot: «Uning oʻrniga bitta qoʻy soʻy», dedilar. Soʻng menga yuzlanib: «Uni sening uchun soʻyganimizni oʻylab qolma. Bizning yuzta qoʻyimiz bor, undan koʻpayishini xohlamaymiz. Choʻpon bir uloqcha tugʻdirsa, unga buyuramiz, u esa uning oʻrniga bitta qoʻy soʻyadi», dedilar.Осим ибн Лақит отасидан — Банул-Мунтафиқ вакилидан — ривоят қиладики, у шериги билан Набий ﷺ нинг олдиларига борди, лекин у зотни топмади. Шунда Оиша уларга хурмо ва асида (бўтқа) едирди. Кўп ўтмай Набий ﷺ қадамларини қаттиқ босиб, олдинга энгашган ҳолда келиб қолдилар. У зот: «Уларга таом бердингми?» дедилар. Биз: «Ҳа», дедик. Мен: «Ё Расулуллоҳ, сиздан намоз ҳақида сўрайман», дедим. У зот: «Таҳоратни комил қил, бармоқлар орасини хилол қил ва бурнингга сув олганингда, уни яхшилаб (ичкаригача) етказ — рўзадор бўлмасанг», дедилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, менинг бир хотиним бор», дедим ва унинг тили ёмонлигини эслатдим. У зот: «Уни талоқ қил», дедилар. Мен: «Унинг (мен билан узоқ) суҳбати ва боласи бор», дедим. У зот: «Унга буюр — ёки: унга айт. Агар унда яхшилик бўлса, у (айтганингни) қилади. Хотинингни чўрингни ургандай урма», дедилар. У зот шу ҳолатда турганларида, чўпон қўйларни қўтонга ҳайдаб келди, қўлида бир улоқча бор эди. У зот: «Туғдими?» дедилар. У: «Ҳа», деди. У зот: «Нима (туғди)?» дедилар. У: «Улоқча», деди. У зот: «Унинг ўрнига битта қўй сўй», дедилар. Сўнг менга юзланиб: «Уни сенинг учун сўйганимизни ўйлаб қолма. Бизнинг юзта қўйимиз бор, ундан кўпайишини хоҳламаймиз. Чўпон бир улоқча туғдирса, унга буюрамиз, у эса унинг ўрнига битта қўй сўяди», дедилар.