قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ قَالَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْحَارِثِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَتِيكٍ أَحَدِ بَنِي سَلِمَةَ عَنْ أَبِيهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَتِيكٍ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ خَرَجَ مِنْ بَيْتِهِ مُجَاهِدًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ ثُمَّ قَالَ بِأَصَابِعِهِ هَؤُلَاءِ الثَّلَاثِ الْوُسْطَى وَالسَّبَّابَةِ وَالْإِبْهَامِ فَجَمَعَهُنَّ وَقَالَ وَأَيْنَ الْمُجَاهِدُونَ فَخَرَّ عَنْ دَابَّتِهِ فَمَاتَ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ تَعَالَى أَوْ لَدَغَتْهُ دَابَّةٌ فَمَاتَ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ أَوْ مَاتَ حَتْفَ أَنْفِهِ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَاللَّهِ إِنَّهَا لَكَلِمَةٌ مَا سَمِعْتُهَا مِنْ أَحَدٍ مِنْ الْعَرَبِ قَبْلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمَاتَ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ تَعَالَى وَمَنْ مَاتَ قَعْصًا فَقَدْ اسْتَوْجَبَ الْمَآبَ

Abdulloh ibn Atik (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Kim uyidan Alloh azza va jalla yoʻlida mujohid boʻlib chiqsa» — soʻng u zot mana shu uch barmoqlari bilan, yaʼni oʻrta barmoq, koʻrsatkich barmoq va bosh barmoq bilan ishora qilib, ularni jamladilar va: «Mujohidlar qayda?» dedilar — «soʻng ulovidan yiqilib vafot etsa, uning ajri Alloh taologa (vojib) boʻldi; yoki uni bir jonivor chaqib, vafot etsa, uning ajri Allohga (vojib) boʻldi; yoki oʻz ajali bilan vafot etsa, uning ajri Alloh azza va jallaga (vojib) boʻldi». Allohga qasamki, bu shunday bir soʻzki, men uni Rasululloh ﷺdan oldin arablardan hech kimdan eshitmaganman: «...vafot etsa, uning ajri Alloh taologa (vojib) boʻldi; kim (jangda) bir zumda oʻldirilsa, u qaytish (savobi)ga haqli boʻldi».Абдуллоҳ ибн Атик (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: «Ким уйидан Аллоҳ азза ва жалла йўлида мужоҳид бўлиб чиқса» — сўнг у зот мана шу уч бармоқлари билан, яъни ўрта бармоқ, кўрсаткич бармоқ ва бош бармоқ билан ишора қилиб, уларни жамладилар ва: «Мужоҳидлар қайда?» дедилар — «сўнг уловидан йиқилиб вафот этса, унинг ажри Аллоҳ таолога (вожиб) бўлди; ёки уни бир жонивор чақиб, вафот этса, унинг ажри Аллоҳга (вожиб) бўлди; ёки ўз ажали билан вафот этса, унинг ажри Аллоҳ азза ва жаллага (вожиб) бўлди». Аллоҳга қасамки, бу шундай бир сўзки, мен уни Расулуллоҳ ﷺдан олдин араблардан ҳеч кимдан эшитмаганман: «...вафот этса, унинг ажри Аллоҳ таолога (вожиб) бўлди; ким (жангда) бир зумда ўлдирилса, у қайтиш (савоби)га ҳақли бўлди».