Shihob ibn Mudlij sahroga koʻchib chiqqan edi. Uning oʻgʻli bir kishi bilan soʻkishib qoldi va u (kishi): «Ey mana shu hijratdan keyin badaviylikka qaytgan kishining oʻgʻli!» dedi. Shunda Shihob Madinaga keldi va Abu Hurayrani uchratib, uning shunday deganini eshitdi: Rasululloh ﷺ: «Odamlarning eng afzali ikki kishidir: (biri) Alloh yoʻlida gʻazot qilib, dushmanga yomon boʻladigan bir joyga tushgan kishi; (ikkinchisi) sahro chekkasida boʻlib, besh vaqt namozni barpo qiladigan, molining haqqini ado etadigan va oʻziga yaqin (oʻlim) kelguncha Robbiga ibodat qiladigan kishi», dedilar. Shunda (Shihob) tizzalab oʻtirib: «Buni sen Rasululloh ﷺ dan eshitdingmi, ey Abu Hurayra?» dedi. U: «Ha», dedi. Bas, (Shihob) oʻz sahrosiga qaytdi va oʻsha yerda turdi.Шиҳоб ибн Мудлиж саҳрога кўчиб чиққан эди. Унинг ўғли бир киши билан сўкишиб қолди ва у (киши): «Эй мана шу ҳижратдан кейин бадавийликка қайтган кишининг ўғли!» деди. Шунда Шиҳоб Мадинага келди ва Абу Ҳурайрани учратиб, унинг шундай деганини эшитди: Расулуллоҳ ﷺ: «Одамларнинг энг афзали икки кишидир: (бири) Аллоҳ йўлида ғазот қилиб, душманга ёмон бўладиган бир жойга тушган киши; (иккинчиси) саҳро чеккасида бўлиб, беш вақт намозни барпо қиладиган, молининг ҳаққини адо этадиган ва ўзига яқин (ўлим) келгунча Роббига ибодат қиладиган киши», дедилар. Шунда (Шиҳоб) тиззалаб ўтириб: «Буни сен Расулуллоҳ ﷺ дан эшитдингми, эй Абу Ҳурайра?» деди. У: «Ҳа», деди. Бас, (Шиҳоб) ўз саҳросига қайтди ва ўша ерда турди.