حَدَّثَنَا سُفْيَانُ حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى أَنْ يَبِيعَ حَاضِرٌ لِبَادٍ أَوْ يَتَنَاجَشُوا أَوْ يَخْطُبَ الرَّجُلُ عَلَى خِطْبَةِ أَخِيهِ أَوْ يَبِيعَ عَلَى بَيْعِ أَخِيهِ وَلَا تَسْأَلْ الْمَرْأَةُ طَلَاقَ أُخْتِهَا لِتَكْتَفِئَ مَا فِي صَحْفَتِهَا أَوْ إِنَائِهَا وَلْتَنْكِحْ فَإِنَّمَا رِزْقُهَا عَلَى اللَّهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ shahar ahli kishi qishloqlik (sahroyi) uchun sotishidan yoki (xaridorni aldash uchun) narxni oshirib aytishlaridan yoki kishi birodarining sovchiligi ustiga sovchilik qilishidan yoki birodarining savdosi ustiga savdo qilishidan qaytardilar; va ayol kishi opa-singlisining tovogʻidagi yoki idishidagi (rizq)ni oʻziga agʻdarib olish uchun uning taloq qilinishini soʻramasin, balki (oʻzi) nikohlansin — chunki uning rizqi Allohning zimmasidadir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ шаҳар аҳли киши қишлоқлик (саҳройи) учун сотишидан ёки (харидорни алдаш учун) нархни ошириб айтишларидан ёки киши биродарининг совчилиги устига совчилик қилишидан ёки биродарининг савдоси устига савдо қилишидан қайтардилар; ва аёл киши опа-синглисининг товоғидаги ёки идишидаги (ризқ)ни ўзига ағдариб олиш учун унинг талоқ қилинишини сўрамасин, балки (ўзи) никоҳлансин — чунки унинг ризқи Аллоҳнинг зиммасидадир.