حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا شَهِدَ جَنَازَةً سَأَلَ هَلْ عَلَى صَاحِبِكُمْ دَيْنٌ فَإِنْ قَالُوا نَعَمْ قَالَ هَلْ لَهُ وَفَاءٌ فَإِنْ قَالُوا نَعَمْ صَلَّى عَلَيْهِ وَإِنْ قَالُوا لَا قَالَ صَلُّوا عَلَى صَاحِبِكُمْ فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَيْهِ الْفُتُوحَ قَالَ أَنَا أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَمَنْ تَرَكَ دَيْنًا فَعَلَيَّ وَمَنْ تَرَكَ مَالًا فَلِوَرَثَتِهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir janozada hozir boʻlsalar: «Sherigingizning zimmasida qarz bormi?» deb soʻrar edilar. Agar: «Ha», desalar: «Uni uzadigan (mol) bormi?» der edilar. Agar: «Ha», desalar, unga (janoza) namozi oʻqir edilar; agar: «Yoʻq», desalar: «Sherigingizga oʻzlaringiz namoz oʻqinglar», der edilar. Alloh azza va jalla u zotga fathlarni ato etgach, u zot: «Men moʻminlarga oʻz jonlaridan koʻra haqliroqman. Bas, kim qarz qoldirsa, uni uzish mening zimmamda; kim mol qoldirsa, u vorislariga tegishlidir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир жанозада ҳозир бўлсалар: «Шеригингизнинг зиммасида қарз борми?» деб сўрар эдилар. Агар: «Ҳа», десалар: «Уни узадиган (мол) борми?» дер эдилар. Агар: «Ҳа», десалар, унга (жаноза) намози ўқир эдилар; агар: «Йўқ», десалар: «Шеригингизга ўзларингиз намоз ўқинглар», дер эдилар. Аллоҳ азза ва жалла у зотга фатҳларни ато этгач, у зот: «Мен мўминларга ўз жонларидан кўра ҳақлироқман. Бас, ким қарз қолдирса, уни узиш менинг зиммамда; ким мол қолдирса, у ворисларига тегишлидир», дедилар.