Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ zimmasida qarzi bor kishiga (janoza) namozini oʻqimas edilar. Bir marta u zotning oldilariga bir mayyit keltirildi. U zot: «Uning zimmasida qarz bormi?» deb soʻradilar. Ular: «Ha, ikki dinor», dedilar. U zot: «Sherigingizga namoz oʻqinglar», dedilar. Abu Qatoda: «Ey Allohning Rasuli, ular mening zimmamda», dedi. Shunda u zot unga namoz oʻqidilar. Alloh azza va jalla Oʻz Rasuli ﷺga fath ato etgach, u zot: «Men har bir moʻminga oʻz jonidan koʻra yaqinroqman. Kim qarz qoldirsa, u mening zimmamda; kim mol qoldirsa, u vorislariga tegishli», dedilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ зиммасида қарзи бор кишига (жаноза) намозини ўқимас эдилар. Бир марта у зотнинг олдиларига бир маййит келтирилди. У зот: «Унинг зиммасида қарз борми?» деб сўрадилар. Улар: «Ҳа, икки динор», дедилар. У зот: «Шеригингизга намоз ўқинглар», дедилар. Абу Қатода: «Эй Аллоҳнинг Расули, улар менинг зиммамда», деди. Шунда у зот унга намоз ўқидилар. Аллоҳ азза ва жалла Ўз Расули ﷺга фатҳ ато этгач, у зот: «Мен ҳар бир мўминга ўз жонидан кўра яқинроқман. Ким қарз қолдирса, у менинг зиммамда; ким мол қолдирса, у ворисларига тегишли», дедилар.