Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi: Bir kuni Nabiy ﷺning huzurlariga bir necha dona xurmo keltirib: «Ular haqida Allohga men uchun baraka soʻrab duo qiling», dedim. U zot ularni oldilariga tizib qoʻydilar, soʻng duo qildilar va menga: «Ularni bir xaltaga sol, qoʻlingni (unga) kirit, ammo toʻkib olma», dedilar. Men undan Alloh yoʻlida shuncha-shuncha vasq (xurmo) koʻtardim; oʻzimiz ham yer, (boshqalarga) ham yedirar edik. U belimdan aslo ajramas edi. Usmon (roziyallohu anhu) oʻldirilganda esa, u belimdan uzilib tushdi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди: Бир куни Набий ﷺнинг ҳузурларига бир неча дона хурмо келтириб: «Улар ҳақида Аллоҳга мен учун барака сўраб дуо қилинг», дедим. У зот уларни олдиларига тизиб қўйдилар, сўнг дуо қилдилар ва менга: «Уларни бир халтага сол, қўлингни (унга) кирит, аммо тўкиб олма», дедилар. Мен ундан Аллоҳ йўлида шунча-шунча васқ (хурмо) кўтардим; ўзимиз ҳам ер, (бошқаларга) ҳам едирар эдик. У белимдан асло ажрамас эди. Усмон (розияллоҳу анҳу) ўлдирилганда эса, у белимдан узилиб тушди.