حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا سُهَيْلٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ مَلَائِكَةً سَيَّارَةً فُضُلًا يَبْتَغُونَ مَجَالِسَ الذِّكْرِ وَإِذَا وَجَدُوا مَجْلِسًا فِيهِ ذِكْرٌ قَعَدُوا مَعَهُمْ فَحَضَنَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا بِأَجْنِحَتِهِمْ حَتَّى يَمْلَئُوا مَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ سَمَاءِ الدُّنْيَا فَإِذَا تَفَرَّقُوا عَرَجُوا أَوْ صَعِدُوا إِلَى السَّمَاءِ قَالَ فَيَسْأَلُهُمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَهُوَ أَعْلَمُ مِنْ أَيْنَ جِئْتُمْ فَيَقُولُونَ جِئْنَاكَ مِنْ عِنْدِ عِبَادٍ لَكَ فِي الْأَرْضِ يُسَبِّحُونَكَ وَيُكَبِّرُونَكَ وَيَحْمَدُونَكَ وَيُهَلِّلُونَكَ وَيَسْأَلُونَكَ قَالَ وَمَاذَا يَسْأَلُونِي قَالُوا يَسْأَلُونَكَ جَنَّتَكَ قَالَ وَهَلْ رَأَوْا جَنَّتِي قَالُوا لَا أَيْ رَبِّ قَالَ فَكَيْفَ لَوْ قَدْ رَأَوْا جَنَّتِي قَالُوا وَيَسْتَجِيرُونَكَ قَالَ مِمَّ يَسْتَجِيرُونِي قَالُوا مِنْ نَارِكَ يَا رَبِّ قَالَ وَهَلْ رَأَوْا نَارِي قَالُوا لَا قَالُوا وَيَسْتَغْفِرُونَكَ قَالَ فَيَقُولُ قَدْ غَفَرْتُ لَهُمْ وَأَعْطَيْتُهُمْ مَا سَأَلُوا وَأَجَرْتُهُمْ مِمَّا اسْتَجَارُوا قَالَ فَيَقُولُونَ رَبِّ فِيهِمْ فُلَانٌ عَبْدٌ خَطَّاءٌ إِنَّمَا مَرَّ فَجَلَسَ مَعَهُمْ قَالَ فَيَقُولُ قَدْ غَفَرْتُ لَهُمْ هُمْ الْقَوْمُ لَا يَشْقَى بِهِمْ جَلِيسُهُمْ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ dedilar: «Albatta, Allohu taborak va taoloning (boshqa) ishlardan ortib qolgan, kezib yuruvchi farishtalari bor, ular zikr majlislarini izlab yurishadi. Qachon ichida zikr boʻlgan majlisni topsalar, ular bilan birga oʻtirishadi va bir-birlarini qanotlari bilan oʻrab olishadi, hatto oʻzlari bilan dunyo osmoni orasini toʻldirishadi. Qachon (zikr ahli) tarqalsa, (farishtalar) yuqoriga koʻtarilib, osmonga chiqishadi». (Nabiy ﷺ) dedilar: «Alloh azza va jalla ulardan — vaholanki U ularni yaxshi bilguvchidir — soʻraydi: ‹Qayoqdan keldingiz?› Ular: ‹Yer yuzidagi bandalaringning oldidan keldik, ular Seni poklab yod etishadi, Seni ulugʻlashadi, Senga hamd aytishadi, Seni yagona deb biladilar va Sendan soʻrashadi›, — deyishadi. (Alloh): ‹Mendan nimani soʻrashadi?› — deydi. Ular: ‹Sendan jannatingni soʻrashadi›, — deyishadi. (Alloh): ‹Ular jannatimni koʻrishganmi?› — deydi. Ular: ‹Yoʻq, ey Robbim›, — deyishadi. (Alloh): ‹Bordi-yu, jannatimni koʻrishsa qanday boʻlardi?!› — deydi. Ular: ‹(Yana) Sendan panoh soʻrashadi›, — deyishadi. (Alloh): ‹Ular Mendan nimadan panoh soʻrashadi?› — deydi. Ular: ‹Doʻzaxingdan, ey Robbim›, — deyishadi. (Alloh): ‹Ular doʻzaximni koʻrishganmi?› — deydi. Ular: ‹Yoʻq›, — deyishadi. Ular: ‹(Yana) Sendan magʻfirat soʻrashadi›, — deyishadi». (Nabiy ﷺ) dedilar: «Shunda (Alloh): ‹Men ularni kechirdim, soʻraganlarini ularga berdim va panoh soʻraganlaridan ularga panoh berdim›, — deydi». (Nabiy ﷺ) dedilar: «Shunda ular: ‹Robbim, ular orasida falonchi degan koʻp xato qiluvchi banda ham bor, u faqat oʻtib ketayotib ular bilan oʻtirib qolgan edi›, — deyishadi». (Nabiy ﷺ) dedilar: «Shunda (Alloh): ‹Uni ham kechirdim; ular shunday qavmdirki, ular bilan oʻtirgan kishi badbaxt boʻlmaydi›, — deydi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ дедилар: «Албатта, Аллоҳу таборак ва таолонинг (бошқа) ишлардан ортиб қолган, кезиб юрувчи фаришталари бор, улар зикр мажлисларини излаб юришади. Қачон ичида зикр бўлган мажлисни топсалар, улар билан бирга ўтиришади ва бир-бирларини қанотлари билан ўраб олишади, ҳатто ўзлари билан дунё осмони орасини тўлдиришади. Қачон (зикр аҳли) тарқалса, (фаришталар) юқорига кўтарилиб, осмонга чиқишади». (Набий ﷺ) дедилар: «Аллоҳ азза ва жалла улардан — ваҳоланки У уларни яхши билгувчидир — сўрайди: ‹Қаёқдан келдингиз?› Улар: ‹Ер юзидаги бандаларингнинг олдидан келдик, улар Сени поклаб ёд этишади, Сени улуғлашади, Сенга ҳамд айтишади, Сени ягона деб биладилар ва Сендан сўрашади›, — дейишади. (Аллоҳ): ‹Мендан нимани сўрашади?› — дейди. Улар: ‹Сендан жаннатингни сўрашади›, — дейишади. (Аллоҳ): ‹Улар жаннатимни кўришганми?› — дейди. Улар: ‹Йўқ, эй Роббим›, — дейишади. (Аллоҳ): ‹Борди-ю, жаннатимни кўришса қандай бўларди?!› — дейди. Улар: ‹(Яна) Сендан паноҳ сўрашади›, — дейишади. (Аллоҳ): ‹Улар Мендан нимадан паноҳ сўрашади?› — дейди. Улар: ‹Дўзахингдан, эй Роббим›, — дейишади. (Аллоҳ): ‹Улар дўзахимни кўришганми?› — дейди. Улар: ‹Йўқ›, — дейишади. Улар: ‹(Яна) Сендан мағфират сўрашади›, — дейишади». (Набий ﷺ) дедилар: «Шунда (Аллоҳ): ‹Мен уларни кечирдим, сўраганларини уларга бердим ва паноҳ сўраганларидан уларга паноҳ бердим›, — дейди». (Набий ﷺ) дедилар: «Шунда улар: ‹Роббим, улар орасида фалончи деган кўп хато қилувчи банда ҳам бор, у фақат ўтиб кетаётиб улар билан ўтириб қолган эди›, — дейишади». (Набий ﷺ) дедилар: «Шунда (Аллоҳ): ‹Уни ҳам кечирдим; улар шундай қавмдирки, улар билан ўтирган киши бадбахт бўлмайди›, — дейди».