عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " إِنَّ لِلَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى مَلَائِكَةً سَيَّارَةً فُضُلًا(1)، يَتَتَبَّعُونَ مَجَالِسَ الذِّكْرِ، فَإِذَا وَجَدُوا مَجْلِسًا فِيهِ ذِكْرٌ، قَعَدُوا مَعَهُمْ، وَحَفَّ بَعْضُهُمْ بَعْضًا بِأَجْنِحَتِهِمْ، حَتَّى يَمْلَأُوا مَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ السَّمَاءِ الدُّنْيَا، فَإِذَااْنْصَرَفُوا عَرَجُوا وَصَعِدُوا إِلَى السَّمَاءِ، قَالَ (2) : فَيَسْأَلُهُمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَهُوَ أَعْلَمُ بِهِمْ: مِنْ أَيْنَ جِئْتُمْ؟ فَيَقُولُونَ: جِئْنَا مِنْ عِنْدِ عِبَادٍ لَكَ فِي الْأَرْضِ، يُسَبِّحُونَكَ وَيُكَبِّرُونَكَ وَيُهَلِّلُونَكَ وَيَحْمَدُونَكَ وَيَسْأَلُونَكَ، قَالَ: وَمَا يَسْأَلُونِي؟ قَالُوا يَسْأَلُونَكَ جَنَّتَكَ، قَالَ: وَهَلْ رَأَوْا جَنَّتِي؟ قَالُوا: لَا أَيْ رَبِّ، قَالَ: فَكَيْفَ لَوْ رَأَوْا جَنَّتِي! قَالُوا: وَيَسْتَجِيرُونَكَ، قَالَ: وَمِمَّ يَسْتَجِيرُونَي؟ قَالُوا: مِنْ نَارِكَ يَا رَبِّ، قَالَ: وَهَلْ رَأَوْا نَارِي؟ قَالُوا: لَا، قَالَ: فَكَيْفَ لَوْ رَأَوْا نَارِي! قَالُوا: وَيَسْتَغْفِرُونَكَ، قَالَ (1) فَيَقُولُ: قَدْ غَفَرْتُ لَهُمْ، وأَعْطَيْتُهُمْ مَا سَأَلُوا، وَأَجَرْتُهُمْ مِمَّا اسْتَجَارُوا، قَالَ(1) يَقُولُونَ: رَبِّ فِيهِمْ فُلَانٌ، عَبْدٌ خَطَّاءٌ إِنَّمَا مَرَّ فَجَلَسَ مَعَهُمْ، قَالَ(1): فَيَقُولُ: وَلَهُ غَفَرْتُ؛ هُمْ الْقَوْمُ، لَا يَشْقَى بِهِمْ جَلِيسُهُمْ" رواه مسلم وكذلك البخاري والترمذي والنسائي
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺdan rivoyat qildi: U zot: «Allohning yoʻllarda kezib yuradigan, (belgilangan vazifadan) ortiqcha farishtalari bordir — ular zikr majlislarini izlab yuradilar. Qachonki ichida zikr boʻlgan bir majlisni topsalar, ular bilan birga oʻtiradilar va bir-birlarini qanotlari bilan oʻrab, ular bilan dunyo osmoni orasidagi (boʻshliqni) toʻldiradilar. (Majlisdagilar) tarqalganlarida, ular (farishtalar) osmonga koʻtariladilar. Shunda Alloh azza va jalla — ular haqida yaxshi bilguvchi boʻlgani holda — ulardan soʻraydi: ‹Qayerdan keldingiz?› Ular: ‹Yerdagi bandalaring huzuridan keldik: ular Senga tasbeh aytar, Seni ulugʻlar (takbir aytar), Seni yakkalar (tahlil aytar), Senga hamd aytar va Sendan soʻrar edilar›, deydilar. (Alloh): ‹Mendan nima soʻraydilar?›, deydi. Ular: ‹Sendan jannatingni soʻraydilar›, deydilar. (Alloh): ‹Ular jannatimni koʻrishganmi?›, deydi. Ular: ‹Yoʻq, ey Robbim›, deydilar. (Alloh): ‹Agar jannatimni koʻrganlarida qanday boʻlar edi!›, deydi. Ular: ‹Ular Sendan panoh soʻraydilar›, deydilar. (Alloh): ‹Nimadan Mendan panoh soʻraydilar?›, deydi. Ular: ‹Doʻzaxingdan, ey Robbim›, deydilar. (Alloh): ‹Ular doʻzaximni koʻrishganmi?›, deydi. Ular: ‹Yoʻq›, deydilar. (Alloh): ‹Agar doʻzaximni koʻrganlarida qanday boʻlar edi!›, deydi. Ular: ‹Ular Sendan magʻfirat soʻraydilar›, deydilar. Shunda (Alloh): ‹Men ularni magʻfirat qildim, soʻraganlarini berdim va panoh soʻragan narsalaridan ularga panoh berdim›, deydi. Ular: ‹Ey Robbim, ular orasida falon kishi — xatokor banda ham bor, u shunchaki oʻtib borarkan, ular bilan oʻtirib qolgan edi›, deydilar. (Alloh): ‹Uni ham magʻfirat qildim; ular shunday qavmdirki, ular bilan oʻtirgan kishi badbaxt boʻlmaydi›, deydi», dedilar. Buni Muslim (shuningdek Buxoriy, Termiziy va Nasoiy) rivoyat qilgan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺдан ривоят қилди: У зот: «Аллоҳнинг йўлларда кезиб юрадиган, (белгиланган вазифадан) ортиқча фаришталари бордир — улар зикр мажлисларини излаб юрадилар. Қачонки ичида зикр бўлган бир мажлисни топсалар, улар билан бирга ўтирадилар ва бир-бирларини қанотлари билан ўраб, улар билан дунё осмони орасидаги (бўшлиқни) тўлдирадилар. (Мажлисдагилар) тарқалганларида, улар (фаришталар) осмонга кўтариладилар. Шунда Аллоҳ азза ва жалла — улар ҳақида яхши билгувчи бўлгани ҳолда — улардан сўрайди: ‹Қаердан келдингиз?› Улар: ‹Ердаги бандаларинг ҳузуридан келдик: улар Сенга тасбеҳ айтар, Сени улуғлар (такбир айтар), Сени яккалар (таҳлил айтар), Сенга ҳамд айтар ва Сендан сўрар эдилар›, дейдилар. (Аллоҳ): ‹Мендан нима сўрайдилар?›, дейди. Улар: ‹Сендан жаннатингни сўрайдилар›, дейдилар. (Аллоҳ): ‹Улар жаннатимни кўришганми?›, дейди. Улар: ‹Йўқ, эй Роббим›, дейдилар. (Аллоҳ): ‹Агар жаннатимни кўрганларида қандай бўлар эди!›, дейди. Улар: ‹Улар Сендан паноҳ сўрайдилар›, дейдилар. (Аллоҳ): ‹Нимадан Мендан паноҳ сўрайдилар?›, дейди. Улар: ‹Дўзахингдан, эй Роббим›, дейдилар. (Аллоҳ): ‹Улар дўзахимни кўришганми?›, дейди. Улар: ‹Йўқ›, дейдилар. (Аллоҳ): ‹Агар дўзахимни кўрганларида қандай бўлар эди!›, дейди. Улар: ‹Улар Сендан мағфират сўрайдилар›, дейдилар. Шунда (Аллоҳ): ‹Мен уларни мағфират қилдим, сўраганларини бердим ва паноҳ сўраган нарсаларидан уларга паноҳ бердим›, дейди. Улар: ‹Эй Роббим, улар орасида фалон киши — хатокор банда ҳам бор, у шунчаки ўтиб бораркан, улар билан ўтириб қолган эди›, дейдилар. (Аллоҳ): ‹Уни ҳам мағфират қилдим; улар шундай қавмдирки, улар билан ўтирган киши бадбахт бўлмайди›, дейди», дедилар. Буни Муслим (шунингдек Бухорий, Термизий ва Насоий) ривоят қилган.