حَدَّثَنَا هَوْذَةُ قَالَ حَدَّثَنَا عَوْفٌ عَنْ خِلَاسٍ هُوَ ابْنُ عَمْرٍو الْهَجَرِيُّ فِيمَا يَحْسَبُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ بَيْنَمَا امْرَأَةٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ تُرْضِعُ ابْنًا لَهَا إِذْ مَرَّ بِهَا فَارِسٌ مُتَكَبِّرٌ عَلَيْهِ شَارَةٌ حَسَنَةٌ فَقَالَتْ الْمَرْأَةُ اللَّهُمَّ لَا تُمِتْ ابْنِي هَذَا حَتَّى أَرَاهُ مِثْلَ هَذَا الْفَارِسِ عَلَى مِثْلِ هَذَا الْفَرَسِ قَالَ فَتَرَكَ الصَّبِيُّ الثَّدْيَ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ لَا تَجْعَلْنِي مِثْلَ هَذَا الْفَارِسِ قَالَ ثُمَّ عَادَ إِلَى الثَّدْيِ يَرْضَعُ ثُمَّ مَرُّوا بِجِيفَةٍ حَبَشِيَّةٍ أَوْ زِنْجِيَّةٍ تُجَرُّ فَقَالَتْ أُعِيذُ ابْنِي بِاللَّهِ أَنْ يَمُوتَ مِيتَةَ هَذِهِ الْحَبَشِيَّةِ أَوْ الزِّنْجِيَّةِ فَتَرَكَ الثَّدْيَ وَقَالَ اللَّهُمَّ أَمِتْنِي مِيتَةَ هَذِهِ الْحَبَشِيَّةِ أَوْ الزِّنْجِيَّةِ فَقَالَتْ أُمُّهُ يَا بُنَيَّ سَأَلْتُ رَبَّكَ أَنْ يَجْعَلَكَ مِثْلَ ذَلِكَ الْفَارِسِ فَقُلْتَ اللَّهُمَّ لَا تَجْعَلْنِي مِثْلَهُ وَسَأَلْتُ رَبَّكَ أَلَّا يُمِيتَكَ مِيتَةَ هَذِهِ الْحَبَشِيَّةِ أَوْ الزِّنْجِيَّةِ فَسَأَلْتَ رَبَّكَ أَنْ يُمِيتَكَ مِيتَتَهَا قَالَ فَقَالَ الصَّبِيُّ إِنَّكِ دَعَوْتِ رَبَّكِ أَنْ يَجْعَلَنِي مِثْلَ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ النَّارِ وَإِنَّ الْحَبَشِيَّةَ أَوْ الزِّنْجِيَّةَ كَانَ أَهْلُهَا يَسُبُّونَهَا وَيَضْرِبُونَهَا وَيَظْلِمُونَهَا فَتَقُولُ حَسْبِيَ اللَّهُ حَسْبِيَ اللَّهُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: U zot shunday dedilar: «Sizlardan oldingilar ichida bir ayol oʻgʻlini emizib oʻtirganida, uning yonidan chiroyli koʻrinishdagi mutakabbir bir otliq oʻtdi. Ayol: ‹Allohim, bu oʻgʻlimni mana shunday otga mingan mana shu otliqdek boʻlganini koʻrmagunimcha oʻldirma›, dedi. Shunda bola koʻkrakni tashlab: ‹Allohim, meni mana shu otliqdek qilma›, dedi, soʻng yana koʻkrakka qaytib ema boshladi. Keyin ularning yonidan sudralib olib ketilayotgan habashiy — yoki zanjiy — ayolning jasadi oʻtdi. Ayol: ‹Oʻgʻlimni mana shu habashiy — yoki zanjiy — ayolning oʻlimidek oʻlishidan Allohga panoh berib soʻrayman›, dedi. Bola koʻkrakni tashlab: ‹Allohim, meni mana shu habashiy — yoki zanjiy — ayolning oʻlimidek oʻldir›, dedi. Onasi: ‹Ey oʻgʻilcham, men Robbingdan seni ana shu otliqdek qilishini soʻradim, sen esa: Allohim, meni unga oʻxshatma, deding. Men Robbingdan seni bu habashiy — yoki zanjiy — ayolning oʻlimidek oʻldirmasligini soʻradim, sen esa Robbingdan seni oʻshaning oʻlimidek oʻldirishini soʻrading›, dedi. Shunda bola: ‹Sen Robbingdan meni doʻzax ahlidan boʻlgan bir kishidek qilishini soʻrading. Bu habashiy — yoki zanjiy — ayolni esa xoʻjalari soʻkar, urar va unga zulm qilar edilar, u esa: Menga Alloh yetarli, menga Alloh yetarli, der edi›, dedi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: У зот шундай дедилар: «Сизлардан олдингилар ичида бир аёл ўғлини эмизиб ўтирганида, унинг ёнидан чиройли кўринишдаги мутакаббир бир отлиқ ўтди. Аёл: ‹Аллоҳим, бу ўғлимни мана шундай отга минган мана шу отлиқдек бўлганини кўрмагунимча ўлдирма›, деди. Шунда бола кўкракни ташлаб: ‹Аллоҳим, мени мана шу отлиқдек қилма›, деди, сўнг яна кўкракка қайтиб эма бошлади. Кейин уларнинг ёнидан судралиб олиб кетилаётган ҳабаший — ёки занжий — аёлнинг жасади ўтди. Аёл: ‹Ўғлимни мана шу ҳабаший — ёки занжий — аёлнинг ўлимидек ўлишидан Аллоҳга паноҳ бериб сўрайман›, деди. Бола кўкракни ташлаб: ‹Аллоҳим, мени мана шу ҳабаший — ёки занжий — аёлнинг ўлимидек ўлдир›, деди. Онаси: ‹Эй ўғилчам, мен Роббингдан сени ана шу отлиқдек қилишини сўрадим, сен эса: Аллоҳим, мени унга ўхшатма, дединг. Мен Роббингдан сени бу ҳабаший — ёки занжий — аёлнинг ўлимидек ўлдирмаслигини сўрадим, сен эса Роббингдан сени ўшанинг ўлимидек ўлдиришини сўрадинг›, деди. Шунда бола: ‹Сен Роббингдан мени дўзах аҳлидан бўлган бир кишидек қилишини сўрадинг. Бу ҳабаший — ёки занжий — аёлни эса хўжалари сўкар, урар ва унга зулм қилар эдилар, у эса: Менга Аллоҳ етарли, менга Аллоҳ етарли, дер эди›, деди».