حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ يَزِيدَ يَعْنِي ابْنَ كَيْسَانَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو حَازِمٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِعَمِّهِ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَشْهَدْ لَكَ بِهَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ لَوْلَا أَنْ تُعَيِّرَنِي قُرَيْشٌ يَقُولُونَ إِنَّمَا حَمَلَهُ عَلَى ذَلِكَ الْجَزَعُ لَأَقْرَرْتُ بِهَا عَيْنَكَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ}
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ amakilariga: «‹Lo ilaha illalloh› deng, men qiyomat kuni u (kalima) bilan siz uchun guvohlik beraman», dedilar. U: «Quraysh meni: ‹Uni bunga faqat (oʻlimdan) qoʻrqish majbur qildi› deb ayblamaganida edi, men u (kalima) bilan koʻzingizni quvontirgan boʻlardim», dedi. Shunda Alloh azza va jalla: {Albatta, sen oʻzing suygan kishini hidoyat qila olmaysan} (oyatini) nozil qildi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ амакиларига: «‹Ло илаҳа иллаллоҳ› денг, мен қиёмат куни у (калима) билан сиз учун гувоҳлик бераман», дедилар. У: «Қурайш мени: ‹Уни бунга фақат (ўлимдан) қўрқиш мажбур қилди› деб айбламаганида эди, мен у (калима) билан кўзингизни қувонтирган бўлардим», деди. Шунда Аллоҳ азза ва жалла: {Албатта, сен ўзинг суйган кишини ҳидоят қила олмайсан} (оятини) нозил қилди.