Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺning huzurlariga zimmasida qarzi bor holda vafot etgan kishi olib kelinsa, u zot: «U (qarzini) uzishga biror narsa qoldirganmi?» deb soʻrardilar. Agar: «Ha, u (qarzini) qoplaydigan narsa qoldirgan», deyilsa, unga janoza namozini oʻqirdilar; aks holda musulmonlarga: «Oʻz sohibingizga oʻzlaringiz namoz oʻqinglar», derdilar. Alloh u zotga fathlarni ato etgach, u zot turib: «Men moʻminlarga oʻzlaridan koʻra haqliroqman. Bas, moʻminlardan kim vafot etib, qarz qoldirsa, uni uzish menga (yuklatilgan)dir; kim mol qoldirsa, u uning vorislariga (tegishli)dir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига зиммасида қарзи бор ҳолда вафот этган киши олиб келинса, у зот: «У (қарзини) узишга бирор нарса қолдирганми?» деб сўрардилар. Агар: «Ҳа, у (қарзини) қоплайдиган нарса қолдирган», дейилса, унга жаноза намозини ўқирдилар; акс ҳолда мусулмонларга: «Ўз соҳибингизга ўзларингиз намоз ўқинглар», дердилар. Аллоҳ у зотга фатҳларни ато этгач, у зот туриб: «Мен мўминларга ўзларидан кўра ҳақлироқман. Бас, мўминлардан ким вафот этиб, қарз қолдирса, уни узиш менга (юклатилган)дир; ким мол қолдирса, у унинг ворисларига (тегишли)дир», дедилар.