حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يُحَدِّثُعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَوْ سَلَكَتْ الْأَنْصَارُ وَادِيًا أَوْ شِعْبًا لَسَلَكْتُ وَادِيَ الْأَنْصَارِ أَوْ شِعْبَهُمْ وَلَوْلَا الْهِجْرَةُ لَكُنْتُ امْرَأً مِنْ الْأَنْصَارِقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَمَا ظَلَمَ بِأَبِي وَأُمِّي لَقَدْ آوَوْهُ وَنَصَرُوهُ أَوْ وَاسَوْهُ وَنَصَرُوهُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Agar ansorlar bir vodiyga yoki bir soylikka kirsalar, men ham ansorlarning vodiysiga yoki soyligiga kirar edim. Agar hijrat boʻlmaganida, ansorlardan bir kishi boʻlar edim», dedilar. Abu Hurayra: «Otam va onam u zotga fido boʻlsin, u zot zulm qilmadilar: ular u zotga joy berib, yordam berdilar — yoki: (mollarini) baham koʻrib, yordam berdilar», dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Агар ансорлар бир водийга ёки бир сойликка кирсалар, мен ҳам ансорларнинг водийсига ёки сойлигига кирар эдим. Агар ҳижрат бўлмаганида, ансорлардан бир киши бўлар эдим», дедилар. Абу Ҳурайра: «Отам ва онам у зотга фидо бўлсин, у зот зулм қилмадилар: улар у зотга жой бериб, ёрдам бердилар — ёки: (молларини) баҳам кўриб, ёрдам бердилар», деди.