حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْمُبَارَكِ عَنْ يَحْيَى عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى رَجُلًا يَسُوقُ بَدَنَةً فَقَالَ ارْكَبْهَا قَالَ إِنَّهَا بَدَنَةٌ قَالَ ارْكَبْهَاقَالَ فَرَأَيْتُهُ رَاكِبَهَا وَفِي عُنُقِهَا نَعْلٌ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ƺ badana haydab borayotgan bir kishini koʻrdilar va: «Unga min», dedilar. U: «U — badana», dedi. U zot: «Unga min», dedilar. (Rovi) aytdi: Soʻng men uni oʻshanga minib ketayotganini, boʻynida esa bir kavush (osigʻliq) turganini koʻrdim.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ƺ бадана ҳайдаб бораётган бир кишини кўрдилар ва: «Унга мин», дедилар. У: «У — бадана», деди. У зот: «Унга мин», дедилар. (Рови) айтди: Сўнг мен уни ўшанга миниб кетаётганини, бўйнида эса бир кавуш (осиғлиқ) турганини кўрдим.