قَالَ حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ يَحْيَى عَنْ عَبَّادِ بْنِ تَمِيمٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَاصِمٍ قَالَلَمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ يَوْمَ حُنَيْنٍ مَا أَفَاءَ قَالَ قَسَمَ فِي النَّاسِ فِي الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَلَمْ يَقْسِمْ وَلَمْ يُعْطِ الْأَنْصَارَ شَيْئًا فَكَأَنَّهُمْ وَجَدُوا إِذْ لَمْ يُصِبْهُمْ مَا أَصَابَ النَّاسَ فَخَطَبَهُمْ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ أَلَمْ أَجِدْكُمْ ضُلَّالًا فَهَدَاكُمْ اللَّهُ بِي وَكُنْتُمْ مُتَفَرِّقِينَ فَجَمَعَكُمْ اللَّهُ بِي وَعَالَةً فَأَغْنَاكُمْ اللَّهُ بِي قَالَ كُلَّمَا قَالَ شَيْئًا قَالُوا اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمَنُّ قَالَ مَا يَمْنَعُكُمْ أَنْ تُجِيبُونِي قَالُوا اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمَنُّ قَالَ لَوْ شِئْتُمْ لَقُلْتُمْ جِئْتَنَا كَذَا وَكَذَا أَمَا تَرْضَوْنَ أَنْ يَذْهَبَ النَّاسُ بِالشَّاةِ وَالْبَعِيرِ وَتَذْهَبُونَ بِرَسُولِ اللَّهِ إِلَى رِحَالِكُمْ لَوْلَا الْهِجْرَةُ لَكُنْتُ امْرَأً مِنْ الْأَنْصَارِ لَوْ سَلَكَ النَّاسُ وَادِيًا وَشِعْبًا لَسَلَكْتُ وَادِيَ الْأَنْصَارِ وَشِعْبَهُمْ الْأَنْصَارُ شِعَارٌ وَالنَّاسُ دِثَارٌ وَإِنَّكُمْ سَتَلْقَوْنَ بَعْدِي أَثَرَةً فَاصْبِرُوا حَتَّى تَلْقَوْنِي عَلَى الْحَوْضِ
Abdulloh ibn Zayd ibn Osim (roziyallohu anhu) aytdi: Alloh Hunayn kuni Oʻz Rasuliga fayʼ berganida, u zot uni odamlar orasida — qalblari (islomga) ulfat qilinadiganlarga (muallafa) taqsimladilar; ansorga esa taqsimlamadilar va hech narsa bermadilar. Goʻyo ular — odamlarga yetgan narsa oʻzlariga yetmagani uchun — koʻnglida (ozor) topdilar. Shunda u zot ularga xutba qilib: «Ey ansor jamoasi! Men sizlarni adashgan holda topmadimmi — Alloh meni (sabab qilib) sizlarni hidoyat qildi; sizlar tarqoq eding — Alloh meni (sabab qilib) sizlarni jamladi; faqir eding — Alloh meni (sabab qilib) sizlarni boy qildi», dedilar. (Roviy) aytdi: U zot har bir narsa deganlarida, ular: «Alloh va Rasuli eng koʻp ehson qiluvchidir», deyishdi. U zot: «Menga javob berishdan sizlarni nima toʻsayapti?» dedilar. Ular: «Alloh va Rasuli eng koʻp ehson qiluvchidir», deyishdi. U zot: «Agar xohlasangiz: ‹Sen bizga shunday-shunday holda kelding›, degan boʻlardingiz. Odamlar qoʻy va tuya bilan ketishlariga, sizlar esa Allohning Rasuli bilan uylaringizga qaytishingizga rozi emasmisiz? Agar hijrat boʻlmaganida, men ansordan bir kishi boʻlardim. Odamlar bir vodiy yoki daradan yursalar, men ansorning vodiysi va darasidan yurardim. Ansor — ichki kiyim, (boshqa) odamlar — ustki kiyimdir. Albatta, sizlar mendan keyin oʻzganing afzal koʻrilishiga duch kelasizlar; bas, meni Havzda uchratguningizcha sabr qilinglar», dedilar.Абдуллоҳ ибн Зайд ибн Осим (розияллоҳу анҳу) айтди: Аллоҳ Ҳунайн куни Ўз Расулига файъ берганида, у зот уни одамлар орасида — қалблари (исломга) улфат қилинадиганларга (муаллафа) тақсимладилар; ансорга эса тақсимламадилар ва ҳеч нарса бермадилар. Гўё улар — одамларга етган нарса ўзларига етмагани учун — кўнглида (озор) топдилар. Шунда у зот уларга хутба қилиб: «Эй ансор жамоаси! Мен сизларни адашган ҳолда топмадимми — Аллоҳ мени (сабаб қилиб) сизларни ҳидоят қилди; сизлар тарқоқ эдинг — Аллоҳ мени (сабаб қилиб) сизларни жамлади; фақир эдинг — Аллоҳ мени (сабаб қилиб) сизларни бой қилди», дедилар. (Ровий) айтди: У зот ҳар бир нарса деганларида, улар: «Аллоҳ ва Расули энг кўп эҳсон қилувчидир», дейишди. У зот: «Менга жавоб беришдан сизларни нима тўсаяпти?» дедилар. Улар: «Аллоҳ ва Расули энг кўп эҳсон қилувчидир», дейишди. У зот: «Агар хоҳласангиз: ‹Сен бизга шундай-шундай ҳолда келдинг›, деган бўлардингиз. Одамлар қўй ва туя билан кетишларига, сизлар эса Аллоҳнинг Расули билан уйларингизга қайтишингизга рози эмасмисиз? Агар ҳижрат бўлмаганида, мен ансордан бир киши бўлардим. Одамлар бир водий ёки дарадан юрсалар, мен ансорнинг водийси ва дарасидан юрардим. Ансор — ички кийим, (бошқа) одамлар — устки кийимдир. Албатта, сизлар мендан кейин ўзганинг афзал кўрилишига дуч келасизлар; бас, мени Ҳавзда учратгунингизча сабр қилинглар», дедилар.