حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، قَالَ قَالَ قَيْسٌ فَحَدَّثَنِي أَبُو سَهْلَةَ، أَنَّ عُثْمَانَ، قَالَ يَوْمَ الدَّارِ حِينَ حُصِرَ إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَهِدَ إِلَيَّ عَهْدًا فَأَنَا صَابِرٌ عَلَيْهِ قَالَ قَيْسٌ فَكَانُوا يَرَوْنَهُ ذَلِكَ الْيَوْمَ.
Usmon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u qamalda qolgan kunida, uy kunida: «Albatta, Paygʻambar ﷺ menga bir ahdni topshirganlar, men esa unga sabr qilaman», dedi. Qays: «Ular oʻsha kuni bu ahdni oʻshanga (voqeaga) tegishli deb bilishardi», dedi.Усмон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у қамалда қолган кунида, уй кунида: «Албатта, Пайғамбар ﷺ менга бир аҳдни топширганлар, мен эса унга сабр қиламан», деди. Қайс: «Улар ўша куни бу аҳдни ўшанга (воқеага) тегишли деб билишарди», деди.