Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ kasal boʻlgan chogʻlarida: «Ashoblarimdan baʼzilari yonimda boʻlishini istardim», dedilar. Biz: «Ey Rasululloh, sizga Abu Bakrni chaqiraylikmi?» dedik. U zot sukut qildilar. «Sizga Umarni chaqiraylikmi?» dedik. U zot sukut qildilar. «Sizga Usmonni chaqiraylikmi?» dedik. «Ha», dedilar. Bas, Usmon keldi, u zot u bilan xilvatga chiqib, gaplasha boshladilar, Usmonning yuzi esa oʻzgarib borardi. Usmonning ozod qilgan quli Abu Sahla naql qilishicha, Usmon ibn Affon uy qamali kuni: «Albatta, Rasululloh ﷺ menga bir ahd yuklaganlar, men esa unga sabr qiluvchiman», degan edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ касал бўлган чоғларида: «Ашобларимдан баъзилари ёнимда бўлишини истардим», дедилар. Биз: «Эй Расулуллоҳ, сизга Абу Бакрни чақирайликми?» дедик. У зот сукут қилдилар. «Сизга Умарни чақирайликми?» дедик. У зот сукут қилдилар. «Сизга Усмонни чақирайликми?» дедик. «Ҳа», дедилар. Бас, Усмон келди, у зот у билан хилватга чиқиб, гаплаша бошладилар, Усмоннинг юзи эса ўзгариб борарди. Усмоннинг озод қилган қули Абу Саҳла нақл қилишича, Усмон ибн Аффон уй қамали куни: «Албатта, Расулуллоҳ ﷺ менга бир аҳд юклаганлар, мен эса унга сабр қилувчиман», деган эди.