Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ bizni oʻttiz otliqdan iborat sariyyada joʻnatdilar. Biz arablardan bir qavmning oldiga tushdik va ulardan bizni mehmon qilishlarini soʻradik, ular esa bosh tortdilar. Shunda ularning boshligʻini (chayon) chaqib oldi va ular oldimizga kelib: «Sizlarning ichingizda chayon (chaqqanini) afsun qiladigan biror kishi bormi?» dedilar. Men: «Ha, men bor. Lekin bizga bir narsa bermagunlaringizcha qilmayman», dedim. Ular: «Biz sizlarga oʻttizta qoʻy beramiz», dedilar. Men unga ‹Alhamdu lillah›ni yetti marta oʻqidim, u sogʻayib qoldi. Qoʻylarni olganimizda koʻnglimizga (ular haqida) bir narsa keldi va biz Nabiy ﷺ huzurlariga kelgunimizcha tiyilib turdik. Soʻng buni u zotga aytdik. U zot: «Uning afsun ekanini bilmasmiding? Ularni taqsimlanglar va menga ham oʻzlaringiz bilan birga bir ulush ajratinglar», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ бизни ўттиз отлиқдан иборат сарийяда жўнатдилар. Биз араблардан бир қавмнинг олдига тушдик ва улардан бизни меҳмон қилишларини сўрадик, улар эса бош тортдилар. Шунда уларнинг бошлиғини (чаён) чақиб олди ва улар олдимизга келиб: «Сизларнинг ичингизда чаён (чаққанини) афсун қиладиган бирор киши борми?» дедилар. Мен: «Ҳа, мен бор. Лекин бизга бир нарса бермагунларингизча қилмайман», дедим. Улар: «Биз сизларга ўттизта қўй берамиз», дедилар. Мен унга ‹Алҳамду лиллаҳ›ни етти марта ўқидим, у соғайиб қолди. Қўйларни олганимизда кўнглимизга (улар ҳақида) бир нарса келди ва биз Набий ﷺ ҳузурларига келгунимизча тийилиб турдик. Сўнг буни у зотга айтдик. У зот: «Унинг афсун эканини билмасмидинг? Уларни тақсимланглар ва менга ҳам ўзларингиз билан бирга бир улуш ажратинглар», дедилар.